150 MUSEUM. BOTANICUM LUGD.-BAT. 
352. Urtiea parvula DBr.: herbacea; caule tetragono pube- 
rulo setisque raris hispido; foliis brevissime petiolatis subrotundo- 
ovatis (1—1 poll., 3—5 lin. lat., pet. 2—27 lin.) subquinquenerviis 
inciso-serratis supra punctato-asperulis et setosis subtus ad ner- 
vos hirtulis; cymis axillaribus contractis folio brevioribus. — 
Plantulam hane U. uren£is LINN. nonnisi formam esse habendam vix equi- 
dem credam; ab omnibus enim, quae ex variis orbis terrarum regioni- 
. bus Speciei. Linneanae vidi, speciminibus foliis brevissime petiolatis mi- 
nutisque insignitur. Radix tenuis, filiformis, fibrillis lateralibus brevibus 
paucissimis. Caulis tenuis , erectus , simplex, fere spithameus, sulcis quatuor 
exaratus; puberulus, inter setulas sparsas pellucidas varie patentes pube- 
rulus. Folia texturá membranaceá satis crassi, supra setis consimilibus, 
atque caulis, sed vulgo paulo longioribus obsessa. — In Chili. 
353. Urtica flabellata Kuwrn: caule herbaceo ascendente 
ramoso superne setis urentibus horrido; foliis e bási cuneatà v. 
truncatáà flabellato-multifidis (5—7 lin., 1—1 poll. lat. , pet. 3—85 
lin. subtus setosis, laciniis 2—5-lobis; stipulis ovatis acutis 
distinctis ; floribus glomeratis monoicis. KrwrR in Huws. et DoNPL. 
JYov. Gen. et Spec. pl. YL. 40. Esusp. Syn. Pl. aequinoct. orb. nov. 
L. 374. 8. Spn. Syst. Peg. III. 841. 72. — Herba, U. urenti primo 
aspectu simillima. Caulis sulcato-angulatus, setis longis albis urentibus 
pube nullà intermixtis inferne raris superne et in ramis petiolisque coplo- 
sioribus. Folia ad basin tri- v. palmatinervia, texturà herbace satis 
crassi, supra nullis paucisve subtus pluribus setis urentibus et praeser- 
tim ad margines lobulorum insequalium angustorum hirtula. Stipulae 
parvae, membranaceae, margine pilosiusculae. — In Granadà nová; fide 
speciminis ab Hanrwze V. Cl etiam apud Hacienda de Antisana in 
alütudine 13454 ped. lecti. 
, 854. Uríica echinata DBrNTm.: herbacea tota hirsutula se- 
tisque urentibus horrida; foliis subrotundis (5—11 lin., 5—12 
lin. lat. , pet. 9—6 lin.) inciso-serratis ; stipulis ovatis acutis di- 
stinctis; floribus dense cymoso-glomeratis monoicis, BexrH. P. 
Jlartweg.252, 1383. W ALP. /4nn. bot. 1.644. 12. — U.urenti LYNN. , 
sed magis etiam U. flaZellaíae KwwTH afünis. Herba erecta, ramosa; 
pese in petiolis ramulisque novellis setis longis albidis urentibus 
orrida. Caulis obtuse quadrangularis, inter setas urentes nonnihil hir- 
 sutulus. Folia in basi rotundatà v. truncatá serraturis minoribus angustio- 
ribus, reliquis serraturis satis grossis, ovatis, agutis rarius obtusis, inte" 
gerrimis y. uni-bidentatis. Stipulae parvae, membranaceae , ciliatae, apice 
cito sphacelatae. Flores feminei in axillis foliorum inferiorum glomerat! 
minuiissimi, masculi in superioribus multo majores. — In Columbià ap 
Hacienda de Antisana, unde specimen in Herbario Caes. Vindobonensi vidi. 
355. Urtica rubricaulis HonN.: herbacea subfastigiato- 
ramosa; ramis quadrangularibus superne hirtulis setulisque hispi-- 
dulis; foliis e basi obtusà v. acutiusculà ellipticis lanceolatisve 
(5—10 lin., 3—6 lin. lat., pet. 2—4 lin.) acutis dentato-serraus 
supra puberulo-scabris et imprimis subtus setigeris; stipulis paP^ 
vis subulatis distinctis; spicis geminis sessilibus petiolo longio- 
