LAURINA INDIA 
58 
ORIENTALIS. 
Exposuit C. G. Nees an EseNnECK, Prof. Vratisl. Acad. Cæsar. Leopold. Carol. Nat. Cur. Præses. 
1. Ordines plantarum, certe qui non arte facti, sed a natura creati, 
ob summum partium concentum integri videantur et simplices ne- 
cesse est, ut idem fere sit, genus esse statuas an ordinem. 
2. Que quidem genera principalia, patribus nostris ab ipsa natura 
revelata, deinceps aucta formarum singularium et observationum mul- 
titudine, animo perfecte. comprehenduntur, eoque in omnes partes 
penetrante ut corpora viva animantur ; quod ubi evenit character seu 
nota generis in typum ordinis evolvitur, scilicet summa partium, et 
que istis inhæreant proprie dispositiones ac forme, quantum pa- 
teant, quibus limitibus sint comprehensæ, præfiniuntur. 
3. Genus, ad gradum ordinis seu familiæ promotum, jam intrin- 
secus pervestigandum, utrum formarum et partium concentus univer- 
salis in partes secedat suis quidem finibus circumscriptas, sed altiore 
quadam conspiratione junctas, an totus et integer omnium partium 
quietå nec usquam interruptå, evolutione existat. 
4. Typi universalis partes, animo comprehensæ, genera sunt ordinis 
naturalis; neque ea vero etiam systematis artificialis genera neces- 
sario habenda esse, constat; his enim leges nature instinctu, non 
humani artificis manu, séribuntur. “Generis, ad familie gradum 
promoti, sectiones jam genera appellanda sunt.”—DeCand. Théor. 
Elém. p.220. ; 
5. Ejusmodi genera * distributiones sunt familiarum sive ordinum 
methodice.” DeCand. l.c. p. 217. Hee autem non ad unam partem 
vel ad paucarum conjunctionem, sed ad universi corporis congruen- 
tiam sunt effingendæ. Omnis pars tamen, que congruentiam signi- 
ficat, tametsi concinnitas ipsa neque in ista sola parte, neque in ulla 
usquam per se spectata queerenda sit, characterem vel sigillatim vel 
cum aliis conjuncta efficere, vel accedere characteri eumque firmare 
et illustrare potest. Qui partibus fructificantibus floribusque solis 
inherent characteres, cum generis non sint fundamenta, sed signa 
tantum, levioris sepe momenti videri, necesse est. 
6. Quodcunque autem genus naturale, cum intra familiæ spatium 
et secuhdum ejus typum consideretur, vel absque flore et fructu, 
atque adeo ex qualibet discerpta parte, ab observatore gnaro digno- 
scitur. 
7. Exemplo sunt: Proteaceæ, Epacrideze, Goodenoviæ, cet. Brown- 
iane; Conifere Richardiane; Melastomaceæ, Leguminosæ Candol- 
leane; Umbelliferæ Kochianæ; Synanthereæ pleræque Cassinianc ; 
Amarantaceæ et Palme Martiane; Gramineæ Linkiane, alia ut 
taceam. i 
8. Quo angustiores autem formarum in familia aliqua complexarum 
fines et numeri, eo fallacior typi universalis, omne, ut ita dicam, par- 
tium studium supprimentis vel devorantis species, inattento vel inex- 
ercitato oculo apparens. Accuratius autem inspicienti partium con- 
stituentium note inveniuntur, neque revera minus diversa esse genera 
talium ordinum, sed videri tantum minus diversa esse cognoscitur. 
9. Laurinarum ordo e simplicissimis exstruitur formis, partium- 
que distributione simplicissima utitur. Tum ea vero, quee propria 
sunt ordini, maximeque insignia, ut v. c. antherarum et staminodiorum 
conformatio, et intra ordinis fines parum diversa, et, ubi differunt, 
nec summi ponderis neque satis stabilia. 
10. Truncus omnium, si Cassytam filiformem herbaceamque ex- 
cipis, lignosus, e stratis concentricis. Tubus medullaris amplus vel 
mediocris, temporis progressu citius lentiusve exolescens. Fibra 
ligneæ rudes, tubis porosis amplis divisæ, pallescentes. Corticis 
strata vel insipida, vel adstringentia, vel odoris et saporis aromatici, 
Cinnamomi, Caryophyllorum, Piperis, Camphoræ, vario modo et 
gradu mixti vel puri, fortioris vel debilioris, dulcedine sepe admixtå 
et mucilagine. Sapor et odor fæniculaceus Sassafras arbori proprius, 
lignum, nec corticem penetrat. Adulti corticis superficies rimis ver- 
ticalibus transversalibusque dehiscit palletque ; juvenilis punctis len- 
ticellaribus variis inspergitur, viret vel rufescit, glaber est vel pilis 
rigidulis strigulosis tomentulum construentibus vestitus. Cicatrices 
foliorum delapsorum crasse, reniformes, scutiformes, lunatæ, diu per 
sistunt, situmque foliorum produnt. Ramificatio fit circa apices et 
ex ipso apice, quam posteriorem innovationem appello. Basis inno- 
vationum gemmæ naturam docet cicatricibus squamarum angustiori- 
bus, que modo confertissimæ quasi annulos efficiunt, modo in spiris 
regularibus disponuntur, modo paucissimv adsunt et parum con- 
spicuæ. 
ll. Gemmatio. Gemme vel paucis teguntur squamis, vel pluri- 
bus. Illarum squame subcoriaceæ sunt et herbaceæ, quasi valvatim 
opposite, carinatæ, apice magis minusve dehiscentes; quarum due 
vel quatuor plerumque majores extus sole in conspectum veniunt, 
unå alteráve minore ad basin gemmæ a latere accedente. Pyramidales 
hæ gemme sunt, angulatæ, vel compressæ, neque terminales neque 
axillares magnitudine admodum præcellentes. Sub foliatione squamæ 
istæ nonnihil increscunt, subfoliaceå structurå præditæ, et post paucas 
earum jam sequuntur perfectiora folia evidenti transitu. Ex altera 
parte gemma, quæ multis squamis tecta, perulata dicitur, his gaudet 
chartaceis vel coriaceis, pluribus spiris arcte imbricatis, sub foliatione 
solutis nullåque præviå evolutione cadentibus; terminales hujusce 
modi gemmæ majores sunt, ovatæ, oblongæ, lanceolatæ, teretesque, 
nec angulatæ. 
Cassyte generis gemmæ continuå fere evolutione dissolvuntur. 
12. Folia omnium simplicia, integerrima et plurimorum etiam in- 
tegra, petiolata, coriacea, chartacea, persistentia vel defluentia. et 
mollia, glabra, vel subtus præcipue pubescentia, sericea, tomentosa, 
glandulis subcutaneis punctulata, in paucis majoribus aliquot glan- 
dulis poro pertusis in axillis ramorum retis principalium instructa, 
nitida vel opaca, subtus sepe glauca, penninervia, vel palminervia, 
vel que utrisque intercedunt media, triplinervia, reticulo interjecto 
magis minusve distincto, venulis szepe arcuatis subparallelis. Dispo- 
sitio foliorum alterna, ad divergentiam 2, ut Alexandri Brauni verbis* 
utar, apud plerasque exstruitur, ita quidem, ut sextum quodque folium 
cum primo quoque, quod tibi elegeris, lineå verticali jungatur. In 
multis autem singuli ramuli ejusdem evolutionis senis tantum gau- 
dent foliis circa apices magis magisque confertioribus, que inse- 
quitur gemma apicem occupans. In aliis per paria propius sibi 
conjunguntur folia, vel etiam opposita aut verticillata proveniunt, 
ad verticillorum leges tum disposita. 
Cassyte folia abortiva, in squamulas exiguas abeunt. 
13. Inflorescentia duplicis est generis : umbellulata, vel paniculata. 
Umbellulata e floribus oritur in communis pedunculi apice propriis 
pedicellis suis nascentibus; qui flores, cum non nisi exiguis pedicellis 
feruntur, veluti in capitula congeruntur. Involucrum his datum est 
tetra- hexa- octophyllum, cujus foliola squamis gemmarum foliipa- 
rarum perfectiorum sunt similia. Proveniunt iste umbellulæ e fo- 
liorum axillis, propria gemma basi, sæpe brevissime, impositæ, quae 
basis seu axis gemme, cum altius ab origine assurgit, fasciculatæ vel 
racemose dicuntur umbellulæ; paucis singule sunt per axillas fo- 
liorum umbellulæ, abortu reliquarum residuæ. Ubi pedunculus um- 
bellulæ contrahitur, glomerulus prodit umbellularum ; squame jam 
immiscentur gemme umbelluliferz ; tum denique, evanescente omni 
pedunculi communis vestigio, flores singulatim inter gemmee axillaris 
squamas emergunt, et ipsa tum vero gemma umbellulæ involucratæ 
sessilisque sæpe induit speciem, cui squamæ steriles, modo plures, 
modo pauciores, ad basin accedunt, seriores autem amplioresque circa 
flores pro involucro inserviunt. Hæ igitur umbellulæ longe differunt 
ab illis, quas supra descripsimus, neque floribus unquam gaudent 
revera ex eodem puncto provenientibus, neque squamæ bracteales 
plerosque istarum flores deficiunt. Sunt enim istæ, quæ umbellulæ 
videntur, ortæ ex umbellulis in gemmæ suæ basin demersis solu- 
tisque; illæ autem quas supra memoravi, ramulis gemmæ suffultæ 
* Ueber die Stellung der Schuppen an den Tannenzapfen.—In Nov. Act. 
Acad. Cæs. Nat. Cur., Vol. XV. P. I. p. 249 sqq. et p. 266. 
