ipsius caulis seu rami, in longitudinem producuntur et, ubicunque 
tum ramificatio exposcitur, capitulum triflorum pro more tum bi- 
bracteatum, floribus autem lateralibus penitüs evanidis jam uniflorum, 
et sessile, (rami alterius extrema indicia) propellunt, quibus iteratis 
spicarum secundiflorarum formam induunt. Evidens est in spicas 
hujusmodi transitus apud species nonnullas Novi Orbis, v. c. Dicli- 
pteram flabellifloram N. ab E. in Herb. Henk., et D. ocymoidem 
Juss., ubi capitula illa, jam verê uniflora bracteisque binis inæqua- 
libus oppositis suis valvatim tecta, ipsa etiam in pedunculo com- 
muni brevi sessilia, /fabel/um exhibent 4—7-florum, utrinque bracteå 
majore (quz bracteæ communes umbellulæ), et ab utroque latere 
serie bractearum collateralium (que bracteæ capitulorum residue), 
alterius seriei majorum, alterius autem minorum obvallatum ; quod 
si hujusmodi capituli basin ab altero fine abreptam in longitudinem 
distrahas, omnes ejus partes in naturalem situm partium spicæ illius, 
quam dixi, transeant necesse est. Adjecimus hzc eum in finem, ut 
demonstretur, bracteolas quas dicunt, seu extremas infra flores 
partes foliaceas, diversi esse gradås, prout ipsa evolutio magis mi- 
nüsve ad extremum perficitur. Etenim in isto casu, quem diximus, 
bracteole superiores ad capituli flores pertinentes jam evanuere, et 
bracteas, seu involucra quondam capituli, in pedicello ad speciem 
unifloro positas, bracteolas quidem appellari posse, nec verd esse 
bracteolas sensu proprio, i. e. extrema depereuntis ramificationis 
folia, neminem fugit. Genus alterum, Rungiæ aspectu, spicåque in 
caule ramisve terminali florens, Blechum Juss. intelligo, simili fere 
ratione originem ducit veluti e contractis Rungiarum spicis et in 
communem spice formam redactis, vel (quod idem feré valet,) e 
summitate caulis umbelluliferi in spicæ angustias contracta. Cujus 
rei expositionem ampliorem infra, ubi de Blecho Luzonio sermo erit, 
invenies. 
VII. Stadia antheseos. Si quis in arctissimo spice ejusdem 
spatio ad latus fructüs maturi alabastrum videt, expansionem post 
plures demüm dies moliens, singulari aspectu perculsus ut novum 
hoc atque insolitum fortassé admirabitur. Mox autem intelliget, 
causam esse quærendam in multiplici partium, ad ejusmodi spicæ 
imaginem reductarum et coacervatarum ramificatione. Constat qui- 
dem immotá lege firmatum, florem inferiorem, ubi simplicissima est 
florum evolutio, præcellere superiorem; ramum verd inferiorem 
non ita, sed sæp in his inverti ordinem. In inflorescentia com- 
posita hzc res eo cernitur, quod partium evolutio persæpé a vertice 
ad basin vel a medio spatio sursüm deorsumque progrediatur. 
Sed ex hac lege ramificationis, quam canthaceis scriptam esse 
demonstravimus, sequitur, eum florem, qui in qualibet parte primus 
oriri et evolvi debuisset, expelli atque exstingui collateralium præci- 
pitatione, et hoc quidem per varios gradus in eadem parte rursüs 
redire. Ponas igitur, quod nature maximè respondet, ternis ad mi- 
nimum gradibus componi spicam aliquam ex earum numero, quas 
densas bracteisque tectas videmus, terminales autem simul, ex lege 
dichotomiarum, priüs evolvi ramos, et statim intelliges, tempora di- 
versorum florum esse uti numeros partium spice generalis totiés 
repetitos, quot sint cujusque partis gradus a summo ad inferiorem, 
tantoque temporis spatio quemque distare florem perfectum a quo- 
libet altero rami sui (præcociorem seligas vel seriorem nihil interest), 
quantum temporis consumatur necesse est, ut omnes denique flores 
ejusdem gradús, in quo ipse sua ex parte sedet, post florem collate- 
ralem, qui proximé eum antecessit, ordine a summo ad ima spicæ 
generalis ab integro revoluto, ad sedem ipsius serie regulari præflo- 
ruerint, liceatgue jam ipsi prodire. Hac autem, cum triplex com- 
positio minimé omnes gradus ejusmodi spice exhauriat, sed plures 
in plerisque conjuncti sint, innumeris modis variantur atque exten- 
duntur, ita, ut vel in spicis ad speciem penitüs jam exoletis, tenera 
adhuc in partibus inferioribus florum initia reperias. 
VIII. Folia. Circa folia Acanthacearum pauca habeo, que pro- 
feram. Opposita esse folia omnium, jam suprà diximus. In spicis 
autem secundis latebracteatis paria foliorum in spiras parüm elevatas 
solvuntur. Ejusdem paris folia rarò æqualia, plerisque magis vel minus 
inæqualia, in Goldfussia anisophylla alterum cujusque paris exiguum, 
stipulae nomine ab auctoribus appellatum. Nec foliorum latera, nec 
bases eorum ubique sunt æqualia. Simplicia folia sunt omnibus ;— 
composita, vel omninó etiam lobata, frustrà quæres.  Bracteæ non- 
nullarum in cilia rigida laceratæ inveniuntur. Sessilia rarius sunt, 
vel subamplexicaulia, plerumque in petiolum brevem, mediocrem, 
longum, longissimum, in fruticosis juncturå insertum et cicatriculam 
post lapsum relinquentem, attenuata vel decurrentia ;—acuta plerisque 
vel exquisité acuminata, acumine tum quidem in multis obtusato ;— 
aliis omninó integerrima vel obiter repanda (presertim illis, que flore 
irregulari gaudent), aliis evidentiüs repanda, crenata, dentata, vel 
serrata, marginatione vix usquam penitüs regulari. In paucis dentes 
grandiores, et ii etiam spinescentes, subangulata provocant folia. 
Costa media omnium in apicem excurrit, pennatim ramos emittens 
numero satis constante, per paria approximatos quidem sed szepè ad 
speciem ferè æquè dissitos alternantesque, qui quidem nervi omnium 
arcu apicem versus procurrunt et brevi intra margines spatio venis 
arcuatim connectuntur plexum submarginalem struentes. Ubi latiore 
basi adherent folia, maximêgue floralia et bractealia, sæpé nervosa 
magisque venoso-nervosa cernuntur. "Texture sunt apud plerasque 
laxe et mollioris ; nonnullis rigidiora et subcoriacea. Color virens, 
amoenus, herbarum juvenilium, quandoque integumenti culpá tristior. 
De foliorum integumento jam diximus. Figura foliorum in plu- 
rimis hujus familiæ plantis tam parüm variatur, ut multa e solis 
folis vix a peritissimo distinguantur; ovalia, vel ex ovato-elliptica 
sunt plerisque ab altera parte ad ovata et sübrotunda, rariori exem- 
plo,—ab altera frequentiüs ad lanceolata et linearia transgredientia. 
Ramorum evidenter minora, presertim breviora inveniuntur, quàm 
caulis folia. Cum inflorescentia derepente intrant folia minora, per 
gradus angustiora, linearia denique et subulata, ramificationes suc- 
cedaneas inflorescentiæ sequentia. Cum ipso denique flore decre- 
mentum foliorum vel æquo passu progreditur, vel nova exsurgit 
foliorum bractealium diversorum graduum generatio, novo decre- 
mento obnoxia. In casu priori flores fere denudati, parvis bracteis 
bracteolisque, his raró, secundum ramificationis regulam, deficien- 
tibus, suffulti proveniunt. In posteriori casu, novæ elegantiorisque 
forme folia, magnitudinis diverse, subrotunda, spathulata, reni- 
formia, ovata, e. s. p., margine nuda vel ciliata, obtusa, vel vario 
modo acutata, mutica vel mucronata apiceve spinosa, herbacea vel 
membranacea, colorata, pulchré venosa, reticulata, vel etiam nervosa, 
glabra, villosa, hirsuta, glandulosa, etc. in limitibus florum renas- 
cuntur, quibus omnibus eadem fermé lex scripta est decrementi per 
gradus divisionum altiorum, donec et horum series in bracteolas 
pedicelli, i. e. ramuli ulterius non evolubilis abit, exiguas szepè, sub- 
ulatas vel setaceas. Ubi cunqueautem ab inferiori quacunque divi- 
sione ad summam fit saltus, ibidem et bractearum latiorum et ele- 
gantiorum forme bracteolarum loco ipsis floribus subjectæ vel con- 
juncte esse videntur. In Aetheilematibus quibusdam bracteæ late et 
tenerrimæ, in petiolum contractæ, ita cum pedunculo coalescunt, ut, 
sepalo calycis superiori, grandissimo hoc in genere bracteisque con- 
formi, opposite singulæ partem calycis ferê constituere videantur 
sexfidi, seu, vice verså, sepalum illud grandius bracteolam alteram. 
Inter species prioris et posterioris ordinis medium ferê tenent ee, 
guibus flores, spicati vel capitati, bracteis foventur purê foliaceis 
foliisgue similibus, a guibus non aliter differunt, ac folia ramea su- 
periorague caulium ab inferioribus. Ejusmodi sunt bractee mul- 
tarum Ruelliarum, Nelsoniarum, etc. 
IX. Dispositio partium floris. Calyx æqualis et regularis fre- 
guentior occurrit ac ejus e partium coalitione mutationes, quæ gui- 
dem sunt: l,augetur superioris sepali volumen ; 2, coalescunt simul 
duo inferiora sepala spatio minore vel majore ; 3, diminuuntur simul 
duo lateralia et inter superius inferiusque grandefacta, quandoque 
quoad ambitum penitüs integra, latentia calycem primüm intuenti 
diphyllum bivalvem fingunt. Calyx normaliter pentasepalus est, 
sepalis basi magls minusvé conjunctis, uno supero medio, binis la- 
teralibus, his dictis paulló magis in nexum communem proclivibus, 
binis inferis; hzc, ubi quinque, in universum proportione æquali et 
congruâ. /Estivatio calycis paulló altius gamosepali valvata, laciniis 
omni feré tempore discretis. 
Corolla pentapetala, gamopetala, petalis unguiculatis, unguibus in 
