P E L O R 1 M 22; 
Skeiskraut. Brunsf. hift. 2. £. 43. 
Plantam hanc , ut Botanicis notiflimam, defcribe- 
fe fupervacaneum ducimus , cum omnes fere aucto- 
res antea eam defcripferint delinearintque , cumque 
jper Europam frequentiffima crefcat , quin immo a ru- 
fticis Suecise fub nomine §^©eQ3££$J©3<29t 
3nternofcatui\ 
. O R 1 G O. 
Ortam a Linaria produftamque Peloriam ftatuen- 
do , rem miram & incredibilem primum adfirmare 
haud immerito videbimur. Ncque enim majori mi- 
raculo Pyrus narciflbs , Carduus ficus , Spina uvas 
producerent. Rem tamen ita fe habere , Peloriam 
nempe a Linaria generatam efle , tot tantseque per- 
fuadent rationes, ut nemo, plantam utramque adfpi- 
ciens, comparatione earum inftituta, id negare pof- 
fit. Etenim 
Primo. CRESCIT Peloria inter Linarias. Ubi Pelo- 
ria inventa eft , ibi Linaria ubique inter glaream 
abundat, Peloria vero minori numero occurit. 
Secundo. Peloria quoad faciem externam , tantam ha- 
bet cum Linaria SIMILITUDINEM , at nemo eas 
flore nondum pullulato diftinguere pofllt , quanta 
demum cunque attentionc Numerum , Figuram t 
Situm, Proportionem , omniaque attributa plantse, 
tam qua radicem , quam qua truncum , ramos ac 
folia, confidera*erit. 
Tertio. Accedit fingularis illcODOR, qui in Linaria 
communiter obfervatur , eamque a ceteris plantis 
facile diftinguit. Eundem vcro Pelori^ commu- 
nem efle, uti & faporem , quilibet expertus affir- 
mabit, unde etiam in Mcdicina una eademque vt 
pollent. v 
uarto. COLOR florum unus idenique eft. Peloria 
eniia 
