LXXX. UMBELLIFEL.E. 861 
tenuissimo hyalino superficiales apparent, nune cum endocarpio tenuissimo semini adhe- 
rent, v. intra periearpium opacius sepult:e obscure sunt; adsunt etiam in pérplurimis 
generibus vitte tenuissimse v. (presertim in Zfeferosciadiis) conspicuse intra juga primaria. 
ipsa, seepius solitaric rarius geminz. 
Species ad 1300, in regionibus temperatis hemisph:erii borenlis imprimis Europre et Asire numerosie, 
usque ad Alpes et terras Arcticas adscendentes, plurimse in America boreali et australi extratropica 
in Afriea australi Australia et Nova Zelandia vigentes, intra tropicos rariores et precipue in montibus 
obvim, nonnulle ob radices v. caules petiolosque edules v. fructus amomaticos diu eults et nunc 
late dispersm, panes: gumma resinifera seatentes vel venenum lethale preebentes jam ab antiquo 
celebratse. 
Ordo naturalissimus nec eum ullo alio exceptis 4raliaceis :confundendus, affinitas ab auctoribus 
nonnullis eum Z2anewnculaceis indicata vix ultra folia extendit. Ab 4raliaceis Umbelliferze plerseque 
differunt habitu herbaceo, inflorescentia, petalorum sestivatione plus minus imbricata, gynccio 2- 
nee oo-carpellari et fructu sicco, qui characteres omnes in generibus nonnullis v. Uinbelliferarum v. 
Araliacearum exceptiones offerunt. Distinetionem magis constantem invenimus in fructu, endocar- 
pio nempe in Araliaceis sepius indurato v. erustaceo, exocarpio earnoso baccato v. membranaceo, 
dum in Umbelliferis pericarpium omnino membranaceum v. exócarpium varie incrassatum v. indu- 
ratum, endocarpio membranaceo nunc semini nune exocarpio adnato v. ab utroque libero. 
Genera Umbelliferarum ab auctoribus variis ad characteres futiles et quam maxime artificiales 
immoderate multiplicata, difficillime distinguuntur et ordinantur. Quse naturalia sunt sspe charac- 
teribus carent, et characteres e calyce petalis vittis et seminis facie sumpti species simillimas ssepe 
longo tractu separant. Diserimina certiora e speciminibus in herbariis servatis haud facile eruenda. 
Calycis tubus seu ovarium per anthesin variationes paucas offert; dentes calycini magis minusve 
evoluti v. obsoleti ssepe in genere et interdum in specie inconsiantes sunt. Petalorum forma, swpius 
ex acumine magis minusve producto v. involuto et ex costa magis minusve impressa dependens, in 
eadem umbella sspe variat et difficile verbis exponenda. Stamina in toto Ordine miro modo consi- 
milia, Styli variant breves v. per authesin plus minus élongandi, post anthesin rigidi et erecti v. 
arcte recurvi, sed variationes potius in speciebus quam in generibus constantes. Charaeteres pluris 
valoris, fructus compressio lateralis v. dorsalis, juga et alm, vittse et seminum exeavatio v. suleus 
facialis, nune jam in ovario paullo aucto obvii nunc sepius vix apparent nisi in fructu bene maturato 
8 collectoribus rarius carpto; quod tamen necesse est ad Umbelliferas determinandas. 
Observandum est petala, 2-loba dicta cum lacinula inflexa, revera 3-loba esse lobo medio minimo 
inflexo lateralibus majoribus maximisve explanatis. .Diseum seu stylopodia semper floris herma- 
phroditi descripsimus, in flore masculo szpissime magis depressus est. — Characterem e fructu cao- 
spermo (semine a basi ad apicem involuto) sumptum negleximus, nam valde incertus est. In omnibus 
Campylospermis (semine facie sulcato v. excavato), sulcua v. cavum in media facie profundior. est 
quam basi v. apice ; in toto Ordine carpella ante maturitatem facie interna recta sunt, in plerisque 
generibus fructibus didymis commissuraque angusta donatis (presertim ubi earpellum alterum 
sterile post anthesin parum inrescit) carpella perfecta cum semine plus minus incurrantur, quod 
facile in Caro, Hippomarathro aliisque sie dictis Orthospermis observatur. Quid de raphe fructus 
centrali y. marginali intelligunt auctores nobis effugit. Carpophylli marginum sutura semper in 
media facie carpelli sita, costam ssepius efficit serius in forma carpophori solvendam ; carpellorum 
NL Xa dUR itus Jateralis semper ad marginem commissure (angustioris v. latioris) obvenit, 
ubi juga lateralia ante dehiscentiam nervum simplicem Y. duplicem ostendunt. Ceterum de Carpo- 
phori natura confer Mohl in Bot. Zeit. 1863, 264. In vittis describendis, ad valleeulas solitarias dici- 
mus si ad valleculas dorsales solitarise sunt, etsi interdum ad valleculas laterales hinc inde duplicatas 
evadunt; si vittas co, situs minus regularis est, nuno ad quamque valleculam 2-4 et sub juga inter- 
ruptee, nunc regulariter v. sine ordine per totum endocarpium uniseriatim distribute sunt; com- 
missurales negleximus, nam fere semper magis quam dorsales incertas invenimus. Bi vittm ad 
valleculas solitarim sunt, commissürales sepius in quoque carpello 2—4, si vittze oo, commissurales 
sepius 4-8, De vittarum natura vasibusque aliis oleiferis Umbelliferarum confer Trecul in Ann. Sc. 
Nat. Ser. 5. v. 275. 
PRG FORMJE ABNORMES. 
- Caulis arboreus in una specie Eryngii et in paucis Peucedanis ex Africa tropica, alte fruticosus in 
speciebus nonnullis imprimis Africanis Bupleuri generumque finitimorum et Peucedani, et in Siebera 
|. speciebus paucis, volubilis in una specie Siebere, subscandens in 4nagelice speciebus 2 Novo-Zelan- 
. dicis. Candex simplex prwaltus in Z'haps a (Monizia) eduli. : 
