MONOGRAPHIA MELIACEARUM ARCHIPELAG] IXDICI. 3 
3. Species circiter 75 hactenus non nisi in una insula detectae sunt; in dtiabus insulis propemodum 11, in 
pluribus paucae, qnarum quaedam supra iam indicates. Species singulares in Moluccis crescunt, praesertiin 
Dymxyli, capsulis hispidis insigncs. Aglmopn* glaucescens in orientalibus solum Archipelagi plagii habitare vi- 
detur. Sumatra et Borneo easdein baud raro species proferunt, in lava alibique ouinino deficientes, legem quan- 
dam generalem in phytogeographia indica coutinnautes. 
4 Archipelago et Indiae continental] quasdam species communes esse iam comprobant CipaJetea baccifcra, 
Melia Azadirachta, Aglaia Roibtirg/iianu, et forsan A. edn'is, nee no 'lata, CnHara propagatae sunt 
propter fructus edules Lansii et Saiidorici species, ob tlores suaveolentes Aglaia odoraU, ol> virtutem msdiotim 
Melia Azadirachta et probabiliter aliae. 
Si totius ordiuis distributionem contemplemur, eum a maris littorihus usque in ahioribus montium zoms 
suas cives obferre constat. In universum Ditoxjli nee non Sckiiociitonu species moutium altitudines iucolunt, et 
ingentes non raro sistunt arbores. Aghiae stationes humiliores praediligere videutur. XfUcarfri species oinnes 
videntur littorales. — In salvia componendis autem huuc ordinem, iusigni numero arborum et fruticum quos pro- 
fert, multum valere facile intelligitur. 
Meliacearum organographiam adr. de iussilu in Monographia sua praeclare exposuit, quamobrem aliquot 
observationes in speciebus nostris indicis, quarum ille non nisi uuam alteramve ipse explontvit, factas lieic ad- 
dere sufficiat. 
Fol'hi piiinata, praesertim in Dysoxjli et Schizochitonis speciebus apice de novo ineresccre, altera (piasi rha- 
cheos incremento exorto, novisque foliolis efformatis, rami apice elongati instar (quod da Meliaceis ameri- 
canis iussihu suspjeabatur, at ex exemplaribus siccis hac de re certa constituere vix ausus erat), non ampliu* 
dubito. Observavi enim in eodem rauio folia alia jjlurifoliolala plane normalia, aliaqut paucifoliolata, foliolis 
adultis bene efformatis internum iam fere senescentibus instructa, quae in apice rhaclieos autem adspecttim gem- 
mLiceum prae se ferebant, nimirum foliola valde iuvenilia exilia arete composita exhibentia. Folium itaque due-bus 
evolutionis stadiis completum efl'ormatur. — (Conf. infra ad illorum generum species plures, praesertim Schizochi- 
tonis.) — Haec folia omnia pari-pinnata videntur. * 
Foliola inferiora fere constanter minora et ratione longitudinis latiora esse solent quam superiora, utplurimum 
basi inaequalia vel et tota obliqua, costa pinnatim ramosa, venis costulisve patulis prope marginem evanesceutibus 
ibique leviter sursum curvatis, perraro inter sese arcu mauifesto unitis; venae ex his ortae, i. e. tertiariae, sub 
angulo recto egressae, quoad laminam subobliquae sunt, mox prominulae, mox immersae. 
Indumentum lepidolum vel stellato-furfureum in Aglaiis obvium, partium novellarum densius, sensim deiec- 
tum, haud certo autem limite iraum ab altera discriminatum ; nunc enim lepides integerrimae nunc erosae, nunc 
radiato-fissae, radiis denique in pilos conversis. Sic et pili radiati inveniuntur, radiis centra inter se confluentibus. 
Inflorescentia omnium, quamvis diversissimas formas induens, est definita sen centrifuga, a panicula (lectins 
thyrso) valde ramosa ad racemum usque transiens ; pedietiUnm dispositio semper talis ut cum cymula comparari 
possit. Basis calycis in longius breviusve hypanthium seu pedicellum proprium prolongatur, qui textura et indu- 
mento a pedicello ex inflorescentia orto diversus cum hoc articulatim iunctus est. 
De floris partium evolutione nil certi cognitum est. — Sexus saepius manifesto separatus, superstite ta- 
meu semper alteriu3 sexus verticillo; in iis etiam qui flores prorsus conformes hermaphroditos proferre solent, 
physiologice sexum separatum esse suspicor. Complures enim flores peracta florescentia cadunt, paucioresque 
saltern fructus proferre solent. E floribus ipsis hac de re autem nil certi augurari potest. Alii quidem in eadem 
inflorescentia paullo minores, alii maiores, aliorum stigma maius, aliorum paullo minus, sed sexum prorsus abor- 
tivum in hisce ita dictis hermaphroditis, praesertim Dysoxi/lis, non inveni. In Aglaiae speciebus gravius quoad 
sexum discrimen obtinet; paniculae maiores graciliores et magis polyauthae flores minores proferunt, in quorum 
ovario fere punctiformi (in siccis) nulla ovula videre contigit ; hi itaque masculi sunt ; an in eadem inflorescentia 
fertiles etiam adsint, in tanta riorum multitudine difficillime explorandum esse, nemo non intelligat. Aliae pa- 
niculae magis oliganthae strictiores minus ramosae, floribus maioribus et saepe sessilibus instructae, femineae vel 
hermaphroditae sunt. In his enim normales antheras et ovarium ovuliferum invenies. Hac de re autem in ipsa 
harum stilpium patria ulterius explorare oportet. Multarum enim specierum unus tantum sexus observatus est, 
nee scio num sexus sit monoico- vel dioico-diclinis. 
• Exempla analogs a b. walpees ennmeraia in Flora hot. Zeit. 1552 p. 643; 1853 p. 238. — Huius per duo ut vidctur stadia evo- 
lutionis exempla in siccis speciminibus valde manifesta vffli; foliola sub primo stadio evoluta iam feie seuilia ccrte omnia eiusdem 
aetatis; seenndi stadii in eodem folio foliola vel adhuc gemmae instar sibi incumbentia tcnera parva vel si iam eflbnnata cssent, teneia 
omnibus characteribus juvenilia observabantur. Hanc evolutionis normam vulgari rcliquarum pi. plian. contrariam baud explicandam censeo 
I'oliis Meliacearam pinnatis naturam axilem tribuendo; sunt enim omnibus reli-mis rationibus vera folia. Cfi kichlee E„l:,::cleha,gs,*chichte 
de> Blattes, p. 21. 
1* 
