PENTANDRIA 
CERVANTESIA. Gen. pL Flor. Per. et ChiL 
39. ICON. VII. 
CHARACTER genericus reformatus. 
Cal. 'Perianthium minimum , campanulatum , ^angula- 
tum , ^partitum : laciniis ovatis , acutis , patulis , apice 
subconcavis : in fructu maximum , coloratum , seminfe- 
rum : laciniis erectis , adpressis , inferne appeiidiculatis, 
extus dorsalibus. 
CoR. nulla , nisi squamas dicas. 
Squamae quinque , ovales , obsolete tricrenatae , calyci 
infra incissuras insertae , laciniis calycis alternantes : in 
fructus roaturitate ad acumina inferioris partis calycis 
nuci accretae , valde imminutae adhuc exsistentes. 
Stam. Filam^nta quinque , subulata , plana , ad basim la- 
ciniarum calycis affixa, persistentia, squamis alternantia. 
Antherae subincumbentes , oblongo-obovatae , utrin- 
que bifidae , didymae ; lobulis leviter emarginatis , unl- 
locularibus. 
PiST. Germen ovatum, semisuperum. Stylus nullus. Stig^ 
ma simplex, crassiusculum , obtusum ,^ obsolete umbi- 
licatum. 
Peb. Calyx carnosus , nucem involvens , inferius nuci fere 
ad medium usque penitus accretus : laciniis superne in- 
ferneque liberis , et tantum iliius calycis partis margi- 
ni , quae nuci adhaeret , pex medium affixis. 
Sem. Nux ovata , laevis , unilocularis , tenuis. 'Niicleus 
ejusdem figurae , per basim a funiculo liberus, forami- 
nulatus. 
Ohs. I. Cum eo tempore,quo Prodromum typis edeba- 
mus, nuUum plantarum specimen , non omnes icones, 
neque adversaria in Peruvia exarata ad manus habere- 
mus , aliisque etiam praesidiis destitueremur; nonnullos 
Characteres genericos non satis perfectos evulgavimus, 
sed prout eorum Species nunc exhibemus , eos supple- 
re nitimur , quemadmodura videre est in duobus prio- 
ribus Specierum V oluminibus. Inter Genera sane, quae 
hujusmodi illustrationem desiderabant , Cervantesia r^ 
censeri meretur , cujus Characterem pro viribus refor- 
matum lubenter damus animadversione excitati , quam 
D. Cavanilles ad Cervantesiae suae hicoloris descrip- 
tionis calcem affert , quam quidem plantam, nisi nobis 
certo constaret eandem cum nostra Cervantesia tomen- 
tosa. Speciem esse , ex ejus descriptione generica et spe- 
cifica , atque etiam ex icone , aliam prorsus non modo 
Speciem , sed etiam diversisslmum Genus esse judicare- 
mus, nam Corollam monopetalam quinque squamarum 
a se invicem remotarum loco membranam subrotun- 
dam inter ipsam et nucem interpositam, quae non adest, 
et stigma emarginatum, quod in icone furcatum exhi- 
buit, loco simplicis et obtusi eidem tribuit, embrionis- 
que seu corculi nomine filum aut funlculum appellat, 
quo semen nucis basi affigitur , cum verum Corculum 
subulatum ad apicem sit situm, et usque ad nuclei me- 
dietatera obliqiie protendatur. 
monogynia. 19 
Ohs. 3. Ex figura minus idonea, quam Cervantesiae fruc- 
tus ostendunt in D. Cavanilles icone , conjicere fas est 
ipsum eos vidisse nimis teneros in specimine sicco, quod 
exploravit : nam licet vel exigui pisi magnitudinem non 
aequarent , figuram tamen eandem profecto retinent, 
cum ad naturalem magnitudinem adolescunt. At si eos 
naturalem aut saltem exigui pisi magnitudinem adeptos 
mspexisset ; calycis lacinias cum nucis basi coalitas neu- 
tiquam exhibuisset ; liberae enim sunt et tantum illius 
calycis partis margini ad medium affixae, quae nuci pe- 
nitus adhaeret Suspicionem nostram mirum in modum 
auget , quod D, Cavanilles hanc eandem calycis par- 
tem ad nucis fere medium usque accretam pro corolla 
et pro membrana descripserit ; quemadmodum in icone 
repraesentare conatur littera g. cujus explicatio ita se 
habet: »> Eadem ( id est Nux) denudata calyce cum co- 
rolla et membrana ipsi adpressa et adhaerente." Tradit 
quoque germen ia calycis fundo adesse : ex ipsa tamen 
descriptione nullo alio loco reperiri poterat , nlsi in 
membranae subrotundae fundo , quae ipsi auctori vi- 
sa est exsistere inter germen et ab eodem dictam corol- 
lam , quae nihil aliud est, quam calycis laciniarum vcs- 
tigia, quae nunquam sponte seorsim , sed cum nuce si- 
mul decidunt. Quod autem corolJam judicavit, calycis 
inferior pars est rtuci intlme accreta , a qua divelli nul- 
la , nisi cultelli radentis vi potest. Porro quod D. Ca- 
van. stylum vocavit, pars est superior germinis per ex- 
siccationem corrugati : ipsi vero stylus brcvis et cras- 
sus visus cst. 
Obs. j, Interea, quantam fieri possit, diligentlam nos quo- 
que posthac adhibebimus, ut publicae utilitati inservien- 
tes omnium illarum plantarum , quas nos primi in Reg- 
no Peruviano et Chilensi deteximus , quasque D. Cava- 
nilles antequam nos evulgavit, descriptiones corrigamus. 
charactfr genericus D. cavanilles. 
Cal. inferus » persistens , campanulatus , ^angulatus, 5- 
partitus , laciniis ovato-acutis , in fructu auctis, incras- 
satis. 
CoR. monopetala , semiquinquefida , laciniis rotundatis, 
aucta persistens fructus basi adhaerens , membrana ro- 
tunda inter ipsam et nucem interposita. 
Stam. filamenta quinque minima , corollae laciniis al- 
terna , crassiuscula , basi dilatata , qua calycis folio- 
lis inserta : antherae ovatae , didymae , inferne emar- 
ginatae. 
Germ. in fundo calycis ovatum , in stylum crassum breve 
desinens : stigma emarginatum. 
Fruct. nux ovata , unilocularis , evalvis , monosperma, 
glabra , calyce tecta» 
SeM. cavitati nucis conforme , inferne perforatum : cujus 
integumentum simplex tenuissimum : albumcn cras- 
sum : embryo filiformis , erectus , longitudine fere al- 
buminis. 
