TAB. LXXVII. 



VERATRVM lcapo fillulofo fquamofo, fpica 

 ftrifta. £hret, 



Veratrum racemo fimpliciiTimo , corollis patentibus, 

 ftaminibus longioribus. Mill DBion. t>. 4. Ic. 18. tak 

 CCLXXII. 



Uota Veratrum, cuius imaginem tab.LXXVII. delineandam curavi- 

 " mus, cum b. TREVVIO ab EHRETO, qui idem depin- 

 xit , nomine proprio iconi fubiunfto , fit miffum , & ipfe 

 in litteris, 1759. d, 4. April. adb. TREWIVM datis, figniS- 

 caret, fibinon ingratumfore, fi icon nomine, ipfiindito, re- 

 tento evulgaretur, hinc in planta adhuc dubia morem gerere 

 haud dubitavimus. 



Quantum ex citatis EHRETI litteris hac de recon- 

 fultis perfpicere, & iam ante coniefturis affequi potui, Ve- 

 ratrura noftrum eft quartum M I L L E R I , in Diaiomrio 

 hortulanorum nomine fupra expofito recenfitum & de- 

 fcriptum, atque in iconibus rarioribus , per plagulas editis, 

 tabula CCLXXII. a. 1758. d. »2. Dec. publicata dclineatum. 

 Qua m fententia adhuc magis confirraatus fum, cura ex EH- 

 RETI expofitione iconi addita, & ex MILLERI defcri- 

 ptione iconi pariter adiunfta, perfpicerem, utramque plantam 

 in Penfylvania fponte provenire &Utrumqueeandem aCOL- 

 LINSONIO, in cuius horto botanico floruit , obtinuiffc; 

 quamvis&MILLEROeaderaprsterCOLLINSONIVM 

 aBENSELIO, prtEcipue vero a BARTRAMIO iuniori, 

 qui hanc nollrara circa PhiladelphiamPenfylvaniae urbem primus 

 detexiffe fertur, cum eius icone ab Eodem in folo natali exa- 

 rata communicata ell. Nec impedit, quo minus easdem pro 

 una eadem declaremus planta, quod Milleriana a noftra racemo 

 breviori , denfiori , magis ovato , floribus rubicundioribus , 

 ftaminibus longioribus, antheris cceruleo- purpureis, (noftra; 

 coeruleo-flavis,J) foliis colore minus lucido tinftis, nervis mi- 

 nus confpicuis, foliolis caulem ambientibus maioribus recedat: 

 cum fint in foliis, rcpugnante propria defcriptione, color vi- 

 ridis male , nervi vero planc non exprelfi , & ego reliquara 

 iconis utriusque differentem fpeciem fic conciliari poffe arbi- 

 trer. Dura, prffitergrelTis Chalcographis & Piftoribus, qui for- 

 fan ex parte culpari poffent, racemi diverfam faciem tempori, 

 quod eundem iuniorera contraftum, adulciorem vero elonga- 

 tum fiftit, tribuo ; florum dinimilem colorem, vel e folo natali, 

 vel eclimate,vel ediverfa floris jetate,vel ex aliis cognitis caufis 

 eundem vel diluentibus vel intendcntibus , quinimo faepius i 

 immutantibus, explico; ftaminum diverfam longitudinem eco- 

 rolla, durante flore & incipier.te iam fruftu, adhuc increfcente, 

 & ftaminibus eiaculato polline, non folum non increfcentibus, 

 fed & decrefcentibus , unde ab initio coroUa longiora, dein ei- 

 dem iBqualia, tandera & ipfa breviora videntur, ortum ducere 

 fufpicor; & antherarum denique differentem colorem, ex anthe- 

 ris ipfis purpureo-coeruleo colore tindlis, intus poUine flavo 

 fartis, vel claufis vel apertis, derivandum efle ftatuo, 



His praemiflis iam alius eft difcutiendus fcrupulus, an 

 forfan Vcratrum racemo fimpliciffimo , foliis fef 

 filibus Lirmtei, in fpeciebus plantarum ed. alt. tanquara ter- 

 tium recenfitum, ibidemque luteum cognominatum, fit idem, 

 anplane anoftro diftinctum. Quem in fcrupulum potiffimum 

 incidi, cum Linna;anam defcriptionem in diStis Jpeciebus plan- 

 tarum pariter occurrentem nec non eiusdem charaftcrem fpe- 

 cificum cum noftra icone conferrem, prseterea & GRONO- 

 VII Florum virginicam noviffime editam evolverem , & tam 

 Synonyma ab ipfo & aliis exhibita quam defcriptionera Clay- 

 tonianam fubiunftam itidem compararera, unde nihil LIN- 

 ■N.iEI luteo appropriatum noftro, non congruum, praster floris 

 diverfam colorem animadvertere potui. Accedit ad hajc, quod 

 Millerianae defcriptiones ab utraque in Di6tiomrlo publicatEe, 

 mihi non fatis diftinftse vidererentur, plurima enim eius potio- 

 ra figna, quse in rubedine floris, longitudine ftaminum, radicis 

 bulbo, & nervis foliorum minus confpicuis, ponuntur, ab 

 icone noftra maxima ex parte infirmantur, quod & TKE- 

 WIVM fortaffe ad hanc noftram edendam exftimulavit. 



41 



Deiti & tnirum mihl videbatur , quare L I N N jE V S 

 Milleri iconum alioquin pernofcens, & plantarum ignotarum 

 curiofilllmus & attentiffimus, iconis Veratrum noftrum exhi- 

 bentis , comitatae eius defcriptione, nec in fpeciebus plantarum 

 nec in Syjlenmte Naturee meminerit, cum eandera ipfi aniraad- 

 verfam non fuiffe , fit vix credendum ; fed potius auguran- 

 dura, eundem dubium, quid de eadera fit ftatuendum, eam 

 filentio plane praeteriiffe. Hsec dum mecum reputem , vix in 

 cogitationem incidere non potui , quin noftrum luteum habe- 

 rem, nifi me MILLERI autoriras non omnino fpernenda, 

 diverfa patria attentione aliqua itidem digna , dein lutei facies 

 nec ex planta ipfa vel viva vel fioca , nec ex icone no- 

 ta , & ad utraraque plantam vel disiungendam vel coniun- 

 gendam inprimis neceffaria, eandem aniplefti fententiam reti- 

 nerent. Ptceterea & cogitatio apud me invaleret, num forte 

 Veratri araericanarum fpecierum par fit ratio, quam europaea- 

 rum, qus fibi funt perfimiles, ab amcricana vero fpecie, ter- 

 tia LinnEei, toto fere habitu aberrare videntur, Et htcc eft 

 praecipua caufa , quare hac in re vix certi quicquam ftatuere 

 audeam, fed potius alios exhortari cogar , ut velint, fi ipfis 

 luteum ad manus, coraparando utrumque inquirere, an pro di- 

 ftinftis fpeciebus, an pro varietatibus tantum, fint cenfenda. 



Cffiterum adhuc monendum putavi, mafculos flores in 

 MILLERI icone feorfim delineatos, hic pra;teimiffos , ne- 

 quaquara, quod in hac fpecie deficiant, depiftos non fuiffe: 

 fed potius quodEhretus, dum delinearet plantam, obiter tan- 

 tum in eosdem inquirens, ipfos non animadverterit: Charafte- 

 rera vcro Veratriflore fubviridiTournef, albi Linn., idcirco fub- 

 iunftum effe , quo L. B, conferendo utrumque perfpicere 

 pollit, in quo conveniant vcl difcrepent. 



TAB. LXXVni. 



URTICA foliis alternis, cordato -ovatis, ferratisj 

 cymis dichotomis : mafculis inferioribus , nudis. 



Nota. Urtica, cuius iconem Tabula LXXVIII exhibuimus, quan- 

 tum tum ex EHRETI relatione & litteris, ad b. TRE- 

 WIVM miffis , tum ex libris botanicis novidimis, plantas 

 Americanas & in folo natali crefcentes & in Anglicis hor- 

 tis cultas recenfentibus , prajcipue vero ex Pinace Linnaeani 

 hucusque coUigere potui, anemine nec indigitata nec deli- 

 neata eft, Unde b. TREWIVS forfan permotus eft, ut 

 eandera ieri incidendam curaverit , quo Decadi fu» oftavae 

 infereretur. Idem vero & me, generis eiusque nominis, 

 ex charaftere fruftificationis, in tabula citata & delineato & 

 defcripto, certum, incitavit, qui plantae proprium adcomrao- 

 darem charaderem fpecificum , noftram a reliquis iam cogni- 

 tis fpeciebus diftinguentem. Quo aptiorem vero conftitue- 

 rem, hinc tam EHRETI ad TREWIVM tranfcriptam 

 brevem relationem & explicationem , quara imaginem ipiam 

 ad nativam efiigiem expreffam, fedulo coniului. 



Prius vero , quam ipfas fignificem caufas , quae me 

 potiffimum permoverunt, ut talem ipfi adornarem differen- 

 tiam fpecificam , qualem iam fupra exhibuiraus , & in icone 

 fere fubiunximus, neceffum duxi EHRETI de planta rela- 

 tus, 1760 communicatos , prasmittere. Qui fic fe prope- 

 modum habent. 



;HEec planta, quae eftUrticae frutefcens fpecies, pau- 

 cis abhinc annis ab Equite WILLET, ex Infula St. Chri- 

 ftophori, ubi fponte crefcere folet, in Angliam translata, & 

 ab Eodem in Dorjetchire, ubi ipfi eft hortus rarioribus plantis 

 inftrudtus, & cuius in Caldario eandem reperi florentem, cul- 

 ta eft. 



Eadem in fruticem 5 pedum akitudine excrefcit, dis- 



partiturque ad modum figurae minoris, totam plantam fiften- 



tis, in ramos plures, cinereos, tetragonos. Ubi folia deflu- 



xerunt, prodeunt flores, vel mafculi vel tominei : floribus 



h fcemi- 



