Additamenta ad cognitionem generis Lagenocarpus. III. 73 



species melius distribuit ad inflorescentiam et genera 2 proposuit, hae 

 tamen inter se arete connexae sunt nee pro sectionibus distinctis habendae. 

 Species editae plusquam 55 — 60, plures tamen potius pro varietatiluis 

 species diversae habendae, et vix plusquam 45, omnes Americanae, reti- 

 nendae. Subgenera 2 adsunt vix non pro generibus propriis habendae: 

 1. Eu- Lagenocarpus, 2. Cephalocarpus. 



A. subgen. Eu-Lageiiocarpus Pfeiff., nov. subgen. Spieulae 



majores, masculae in panicula glomerulatae, laxe pani- 

 culatae, paniculis secus caulem ad axillas bractearum folia- 

 cearum in paniculam generalem saepe amplam longe dispo- 

 sitis, inferioribus maseulis praecocioribus superioribus foc- 

 rnineis. Bracteae foliis caulinis similibus gradatim minori- 

 bus. — Herbae perennes, foliis fere ad basin confeita, elongata vel brevia, 

 secus caulem plemmque pauca. 



Hoc subgenus in sectiones sequentes a nonnullis pio generibus propriis 

 habendas dividitur: 1. Clad'oides, 2. Imberbitae, 3. Paucistachyae, 4. Co- 

 rymbosae. 



I. sect. Cladioides Pfeiff., nov. sect. — Spieulae masculae pluiiflorae, 

 in paniculis inferioribus laxioribus, compositae bracteis 2 — 3 latiusculis 

 (inferioribus vacuis) imbricatis plurifloris rigidis aristatis, floribus 1 — 2- 

 andris; propriae subdistichae, squamis 4 — 6 monandris membra naceis; 

 foemineae in paniculis rigidioribus, simplices (seu potius bracteis solis 

 residuis composita), uniflorae (squamis 3 — 5 latiusculis imbricatis), 

 tristichae. Xux trisulcata, stylo persistente rostrata, superne clauso v. 



non C. Mueller; Microlepis Sehrad. ex Xees 1. c. 159, non DC, non Eichw.; 

 Orobium Sehrad. ex Nees 1. c. 166, non Eeichb., non Bartl., non Spaeh; Phaeno- 

 pyrum Sehrad. ex Xces 1. e. 166, non Roem.; Lerisca Schlechtdl. in Bot. 

 Ztg. Ill (1845) 476; Cryptanguina Kind]., Veg. kingd. (1847) p. 119; Cladotheca 

 Steud., Syn. pi. Glum. II (1855) 178; fide Pfeiff. in Ber. 1. c. 130. — Adinugo 

 generi Cep halo car pum Nees in Mart. 1. c. 162. An genus Exochogyne C. B. 

 Clarke ex finibus Amazonas adhuc monotypicum partatum, quod, ut ait 

 auctor, inter genera Vetera Lagerocarpus et Cryptangium stat, hun'c a locum 

 ponendum sit, inopia speciniinum statuere nondum poteram. Deseriptione 

 eius certe sectio propria affinis Cladioidilus esse videtur, nisi species sub- 

 generis proprii est. Tamdium, quam nullae niihi sunt rationes hare plantain, 

 foliis longis et angustis, inflorescentia temiinali-spicata spieisque q* ad hexandris, 

 contineri gen ere nostro, earn novo nomine una eoniprehendere cum hoc genere. 

 Ob collationem praecedentem videri posset genus Anogyna privilegium 

 habere prioritatis. Attamen nomen Lagenocarpus iam a Neesio 1834 in Linn. IX, 

 304 cum notatione typorum statutum est. Utile esset nomen Lagenocarpus 

 recipere in indice nova nominum conservandorum, de quibus congressus 

 hotanicus postea decevueret. - Lagenocarpu : nomen a forma nuce lagenaria; 

 non Lagenocarpus Klotzseh im Linn. XII. 1838, p. 234 nov. g. Ericear. (Sym- 

 physandr.), Benth. in DC. Prodr. VII pars 2. 1839. p. 710 g. Salaxidear. et 

 End!., Enchirid. hot., 1841, p. 369 g. Coilostigmear. 



