56 ; _ Dr. Nees von EsEeNBECK's Monograph 
feriore, ex Herb. Madr., Wall. Catal. Suppl. n. 239; in Tavoy (Guil. 
Gomez), Wall. Catal. Suppl. n. 272.: varr. y. 5. ex Herb. Heyneano. | 
Hæ forme omnes, pro solo situque varie, notis specificis optime congruunt, 
nec facile cum aliis confundi possunt. 
Adnot. 1. Solanum indicum Herb. Linn. esse hanc, quam exposuimus spe- 
ciem, Catalogo Wallichiano edoctus sum. Retinui itaque Solani indici nomen, 
tametsi Linnzeus cum orientali hac planta aliam occidentalem, longe diversis- 
simam, nescio quo tempore, confuderit. Linnzeus, cum anno 1737 Hortum 
Cliffortianum ederet, Dillenii Hortum Elthamensem a. 1732 editum, magis 
quam Burmanni Thesaurum Zeylanicum, eodem, quo Hortus Cliffortianus 
impressus est anno, in lucem emissum, consuluisse videtur, cujus, quae hodie 
dum citari solet Tabula 270. e Roberti fasciculis mutuata, Sol. indicum Dunalii, 
in insula Barbadoes sponte crescens, idemque variis nominibus venditatum, 
exhibet. Hocce igitur haud immerito Sol. indicum Linnei appellares, nisi 
Herbarium monstraret orientalem hane nostram plantam, quam fortasse eodem 
tempore e thesauris Zeylanicis sibi traditam, post decem annos elapsos (1747) © 
in Flora Zeylanica, citato Burmanno, vel americano illi So/ano substituit, vel 
nova saltem certiorique auctoritate illustrare voluit. Et illustrasset sane, nisi 
Dillenii icone, in pristino loco relicta, ex altera parte majoribus adhuc erroribus 
ansam przebuisset. 
Adnot. 2. Solanum pinnatifidum et Sol. agreste Rothii certo hanc ad spe- 
ciem pertinent. Clarissimus Rothius in errorem ductus esse videtur: 1°. icone 
Dillenii, 2°. exemplo Herbarii Heyneani, quod, ut supra jam demonstravimus, 
Sol. indici nomine teneram quoddam Sol. Melongenam, var. y., Sol. undato Lam. 
et Blumii omnino congruum, foliisque basi distincte cuneatis przeditum, servat. 
Quibus explicantur verba cl. Rothii (l. c. p. 131.), differt (Sol. agreste) a Sol. 
indico “ foliis cordatis, nec basi cuneatis; florum parvitate et structura.” 
Adnot. 3. Solanum sanctum Linn. a nostro solis aculeis differre videtur rec- 
tis, nec recurvis, sed et recurvos istos in nostris Sol. sancti invenimus exemplis, 
ut itaque hoc etiam So/. sanctum Sol. indico adscribi posse persuasum sit. 
25. Solanum Jacquini. Wild. 
S. herbaceum, perenne, caule procumbente ramoso aculeato, foliis ovato- 
oblongis subcordatis sinuato-pinnatifidis. utrinque (junioribus saltem) 
