* 
: "s - 2 
in una ferie longitudinali fibi mutuo incumbunt, fubrotunda, comprelfula & traus- 
verfim rugofa. Includuntur fingula pelliculae albae coriaceze pellucidee & nitidilfimze, 
quae arilli fpecies eft. Hic arillus in femine maturo exficcatur, & tunc fumma vi 
elafiica in duas valvulas cohaerentes difilit, femen dimittit, atque una cum hoc ex 
angulis capfulee fecedentibus violenter ejaculatur. Capfule tunc arefeynt. & con- 
trahuntur, Arillus rugas feminis impreffas retinet. Jam in horto elthamenfi Dille- 
nius hanc rem pag. 299. defcripfit, & figuris exprelfit, quas auctas repeti iü ta- 
bula Oxalidis corniculatee. 
Oxalis nomen eft, datum huie generi a Linnzeo in horto Cliffortiano, quem - 
Royenus, Gronovius, Burmannus, Millerus, Thunbergius, Juflieus, & fere co- 
teri recentiores fecuti funt. At, puto, haud recte datum eft; nam Plinius in hi- 
ftoria fua naturali libr. 20. cap. 85. fic dicit : ZVec Lapathum"diffimiles effectus. ha. 
bet. Eft antem OG f[yloeffre , quod alii Oxalidem appellant , fapore proximum, | 
foliis acutis , colore bete candide , radice minima i noffri vero RRumicem, alii 
Lapathum cantherinum. Unde patet manifefte, Oxalidem antiquorum effe di- 
verfiffimam ab Oxalide Linnai plantam, & videri Rumicis effe fpeciem, forte Ru- 
micem Acetofellam. Quare Tabernemontanus, Dodonaeus & Johannes Bauhi- 
nus apte hunc & affines Rumices Oxalides falutarunt. . Antiquioribus Botanicis 
Clufio, Rajo, Plumiero, Tournefortio, Feuilleo , tum & recentioribus paucis, 
uti Hallero & Allionio, genus hoc dictum. Oxy:s fuit, & fane melius; nam idem 
Plinius libr. 27. cap. 89. inquit: Oxys folia terna habet. Quee quidem defcriptio, 
quantumvis breviffima , tamen Oxalidem noftram corniculatam indicare videtur, 
in Italia & Monspelii vel hodiedum officinalem plantam.  ZHifolm vero aceto- 
fum aliorum quorundam antiquiorum non moror, utpote fcientize botanicze repug-- 
nans elementis. Cum videam, Oxalidis nomen hodie generalius effe t 
nolui ad vetus reverti. 
