76 



WurmbesB affinem ad sinum Champion's Bay 

 detexit. Haec gaudet folio supero lanceolato-lineari ad 5'" lato 

 basi angustato, spatha ad basim haiid cucullata, calycibus infundi- 

 bularibus usque ad 9'" longis medio tenus tubulosis, staminibus 

 ante faucem calycis insertis. Implicaturfe ad partem laciniarum 

 inferiorem minus manifestce, quam eae Wurmbearum, quasi ad 

 margines tumidos reductse, Filamentorum pars libera antheram 

 longitudine vix excedens. Styli pertenues, elongati, saltem ad 

 trieutem concreti, basi non incrassati, Fructum non vidi. 



Melanthia Austro-Africana quum characteribus vegetationis tum 

 notis omnibus e flore et fructu sumptis congeneria habeo Anguil- 

 lariae Australis, eo tantum signo excepto, quod sepala semper cito 

 secedant. His autem plantis nomen Melanthium haud servabis, 

 sed omnes ad Wurmbeam (calyce inferne tubuloso, laciniis asstiva- 

 tione induplicato-valvatis, stylis e germinis loculis sensim pro- 

 dientibus solummodo definiendam) indicante LinUEeo filio (Supplem, 

 Plant. 213) vocabis ; aut quod cognitione hodierna melius duxi, 

 ad Anguillariam trahes. E speciebus Austro-Africanis Anguil- 

 lariam (sive Wurmbeam) triquetram, A. ciliatam, A. Bergii, et A. 

 marginatam examini recenter subjeei, sed A, rubicundam nondum 

 inspicere potui. A genere Anguillariae tali norma extenso sepa- 

 ratur Androcymbium, cujus sepala saltem A. eucomoidi persistunt, 

 pluvalitate foliorum, floribus fasciculatis seorsim ample bracteolatis, 

 germinis loculis in stylos inferne crassos sensim continuatis. Me- 

 lanthio Linngei patris tres species sunt typicEe, nempe M. Virgini- 

 cum, M. Sibiricum et M. Capense; Serius enim in Mantissa (1771) 

 apparuit M. Indicum; atque tam specles Linnasi folii (e Supple- 

 mentoPIantarura 1781) quam omnes sequentes Melanthio adscriptse 

 tempori recentiori pertiuent. Trium autem Linn^ei specierum 

 antiquius certe m.anet M. Virginicum, quum non solum Plukenettio 

 jam anno 1705 promulgatum (Amaltheum iv. pag. 40, tab. 434, fig. 

 8), sed etiam ut apparet jara ipso Claytonio nominatum fuit (vide 

 Linn. Gen. edit. auct. 1763); porre in Gronovii Flora Virginica, 

 ii. 55 nomine Melanthii enumeratum (1743) atque in Amoenit. 

 Academ. ii. 349 (1751) Melanthio Sibirico comparatum sit, tunc in 

 opere de speciebus plantarum aureo locum sub 483obtinuit, Hanc 

 generis vindicationem pro planta Boreali-Americana observatores 

 eximii Asa Gray (Sillim. Journ. 42, 27) et Torrey (Flora of New 

 York, ii. 316, tab. 134) diu agnoverunt. Melanthium alterum 

 ipso Linnaeo editum (Amoen. Acad. ii. 349, t. 4, fig. 11) jam 1751 

 noraen genericum accepit et prius in J. G. Gmelini Flora Sibirica 

 L 45, t. 8 (1747) notum fuit. Hoc videtur plantse Virginicse con- 

 gener, etsi Kunthio in genus separatum Anticlese ponitur. Tertia 

 Linnaei species, scilicet Melanthium Capense, Linn. Spec. 483 ; 

 Amoen. Acad. vi. 113 (1763) M. punctatum, Linn. Amoen. Acad. 

 vi. 87, e verbis Linnaei ad Anguillariam ciliatam aut ad marginatam 

 pertinet; sed prceclari Smith et de Schlechtendal plantam Linnaei 



