VIOLA. 199 



2. a. Tusschen Wolvega en Terissert, Un. 1881 

 (Arch. 2. III. p. 421); Heino, Un. 1888 (Arch. 2. V. 

 p. 406); - Weusthag, Un. 1895 (Arch. 3. I. p. 218); 



- Bergen, Un. 1871 (Arch. 2. I. p. 271); tusschen 

 Alkmaar en Heilo, tusschen Callantsoog en Petten, 

 Un. 1891 (Arch. 2. VI. p. 235); - Oudenbosch 

 1885-87, Butaye en de Haas (Arch. 2. V. p. 543); 



— Sint Pietersberg, Gronsveld, Amby, Meerssen, 

 Valkenburg, Gulpen, Epen, Slenaken, Un. 1861; 

 Sittard, tusschen Beek en Elsloo, tusschen Beek en 

 Valkenburg, Maastricht, tusschen Wylre en Sittard, 

 Un. 1883 (Arch. 2. IV. p. 307). 



y. Texel, v. Eeden (Arch. 2. I. p. 369); Ameland 

 1854, Kros (Arch. 1. IV. p. 84); - Wolvega, Teris- 

 sert, Un. 1881 (Arch. 2. VI. p. 421); - tusschen 

 Almelo en Vriezeveen, Un. 1870 (Arch. 2. 1. p. 194); 

 tusschen Delden en Twikkelerbosch, Un. 1870 

 (Arch. 2. I. p. 198); Heino, Un. 1888 (Arch. 2. V. 

 p. 406); Hengelo, Lonneker, Oldenzaal, Un. 1895 

 (Arch. 3. I. p. 218); - Kannenburg, Epe, Un. 1890 

 (Arch. 2. VI. p. 95); - Blerik, Velden, Welsche hut, 

 Un. 1893 (Arch. 2. VI. p. 569). 



179. V. lutea Smith. 



/?. multicaulis Koch. {V. calaminaria Lejeune). 

 De hoofdsoort komt voor op bergweiden, de 

 var. p. is een vorm van zinkhoudenden bodem 

 en menigvuldig in het Akenerbekken. %.. 

 Mei—Juli. 



In Herb. : Gulpen 1837, Ploen; tusschen Cot- 

 tesen en Gulpen 1872, Lac; Epen 1885, K.; 

 tusschen Epen en Mechelen 1885, K. en G. 



180. V. mirabilis L. Plant met welriekende bloemen, 



die evenals die van V. odorata onvruchtbaar 

 zijn, later kleistogame bloemen. Verspreid in berg- 

 wouden. %. April—Mei. 



Volgens het getuigenis van van den Bosch, die het 



