34 RANUNCULUS. 



foort 1890, Garj.; Schalkwijk 1832, Wtt; Jutfaas, 

 0.; Beusichemsche weg, Coll. Nat.; Westbroek 

 1835, D.S.; 1851, Halbertsma; v. d. T.; Acht- 

 tienhoven, W. en K r a e p. ; 1847, B. W. met (wortel- 

 bladen); - Kortenhoef **), G. B ack e r; 1892, V.; 

 's Graveland *), Haarlem 1836, Mb.; Bentveld 1836, 



*( Zie vorige noot. 



**) Onder den naam R. F lam mulaef ormis. In aansluiting met 

 de vorige noot schrijft van Hall in zyne Nalezingen op Flora Belgii 

 Septentrionalis (Bydragen III. p. 57): „Onder de talryke afwijkingen 

 van de R a n u n c u 1 u s F 1 a m m u 1 a hebben de Heeren Lejeune en 

 Courtois in hunne verhandeling over de Ranunculaceae der Neder- 

 landsche Flora, eene verscheidenheid opgenoemd, met zeer groote bloe- 

 men, bykans die der R. L i n g u a evenarende, welke door den Hoogl. 

 Kops in de Fl. Batava No. 239 is afgebeeld. Deze zelfde verscheiden- 

 heid is my, met rype vruchtjes, ter hand gesteld door den Heer G. 

 B a c k e r, med. stud. te Groningen, die dezelve in de veenstreken van 

 Kortenhoef bij Amsterdam had gevonden. De bloemen waren in deze 

 exemplaren ruim tweemaal zoo groot als de kelk en dus met de af beel- 

 ding der Flora Batava overeenkomende. De zamengedrukte vruchtjes 

 waren evenals de bloemen tweemaal zoo groot als in de gewone R. 

 F 1 a m m u 1 a, doch onbehaard en door dit kenmerk van R. L i n g u a 

 onderscheiden, volgens de door L e j e u n e en C o u r t o i s bl. 86 opgege- 

 ven kenmerken. De bladen waren lancetvormig en tweemaal zoo lang 

 als in de af beelding der Flora Batava. — Men zoude geneigd zyn te 

 gelooven, dat deze plant eene bastaard (hybrida) was van R. L i n g u a 

 en Flammul a." 



V a n H a 1 1 onderscheidt haar als Ranunculus Flammula 

 /? grandifl ora v. H. Als zoodanig neemt hy haar ook op in Deel I. 

 Stuk 3 van zyne Flora (p. 810—811), waar hij nu ook citeert: „veel te 

 Haren bjj Groningen, v. H." De Heer Abeleven zond in 1895 exem- 

 plaren van v. Hall in, die reeds toen door Prof. Suringar in diens 

 jaarverslag als R. L i n g u a, hoewel afwykend in vorm, werden beschre- 

 ven (Arch. 3. I. p. 16). Later vond ik in de collectie inlandsche planten 

 van 's Rijks Herbarium nog meerdere authentieke exemplaren, die een 

 nadere bevestiging waren voor de door Suringar uitgesproken meening 

 als zouden wy hier te doen hebben met afwijkende vormen van R. 

 L i n g u a. 



Bovendien het punt van verschil, waarop v. Hall zyn determinatie 

 grondde, bestaat niet, daar zoowel R. Flammula als R. Lingua 

 onbehaarde nootjes hebben, zoodat ik zonder aarzeling de af beelding der 

 Flora Batava, waar geen bepaalde groeiplaats genoemd wordt, als de 

 planten van v a n H a 1 1 tot de onderhavige soort heb gebracht. 



