SALICORNIA. 1431 



In Herb. : Zuid-Beveland, v. d. B. 



Bovendien: Zuidkust ^Schiermonnikoog 1860, S. 

 (Arch. 1. V*. p. 260). De groeiplaats aan de Lemmer, 

 H. d. V. (Arch. 2. I. p. 142), vindt men terug onder 

 S. herbacea. 



[A a n m. : Het blyft nog steeds onduidelijk wat men eigen- 

 Hjk onder S. radicans te verstaan heeft. 



Vooreerst biykt dat S. radicans Nolte is een nederliggende, 

 grootere vorm met dikwijls houtigen stengel der var. stricta 

 van de vorige soort. Volgens Prahl, Kritische Flora II. p. 180 

 komen wortelende vormen in Sleeswijk-Holstein niet voor, 

 by het authentieke exemplaar van Nolte is het onderste 

 gedeelte van den stengel afgesneden. De S. r a d i c a n s Sm. 

 wordt als onzeker hiertoe gebracht. 



Door Koch. werd zijne /?. pachystachya gehracht tot 

 S. radicans Sm. Engl. Bot. No. 1691, altans afgaande op 

 een specimen door Woods aan Sonder toegezonden. Koch 

 voegt als omschryving zijner varieteit alleen toe „spicis duplo 

 crassioribus" en deelt mede dat deze var. gevonden werd in 

 Ditmarsen aan het strand te Biisum door Detharding. 

 G r e n i e r et G o d r o n, Fl. de France III. p. 28, brengen 

 Smith's plant als /?. radicans tot S. fruticosa L. en 

 beschry ven liaar als „plante plus basse, a rameaux radicants, 

 a epis plus minces," onder aanhaling van hetzelfde No. 1691 

 van Smith'sE.B. S. fruticosa en herbacea worden 

 door deze schryvers ieder tot een afzonderlijk subgenus 

 gebracht, wegens zeer kennelijke verschillen in het zaad. 



Dr. V. d. B s c h, die de plant verzamelde en dus levend 

 gezien heeft, merkt op in Prodr. Ed. I. p. 219: „een wel be- 

 grensde soort, die ofschoon Eetzius en Smith haar met 

 S. fruticosa L. verwarden, door latere Zweedsche en En- 

 gelsche auteurs als zoodanig werd erkend; de eerste onder 

 den naam S. b i e n n i s Afz. ; deze daarentegen onder den 

 door ons aangenomen naam. Z\j schynt te verschillen van 

 S. herbacea: door haar tweejarigen levensduur, doordien 

 de stengelleden en die der laagste vertakkingen houtig ztjn, 

 gene verlengd, nauwelijks naar boven toe verdikt. Cfr. Eng. 

 Bot. t. 1691." V. d. B. voegt daar aan toe dat de inflorescenties 

 en de vorm der zaden in dit geslacht nog niet voldoende 

 onderzocht z;jn, welke deelen raisschien andere en betrouw- 

 baarder kenmerken zouden opleveren." En in het Verslag 

 van de byeenkomst in 1850 (Arcli. 1. III. p. 129) zegt van 

 den Bosch nog nader dat liet eene soort is instaande tuis- 

 schen S. herbacea en fruticosa, die door haren twee- 



