BETA. SPINACIA. 1455 



Voorts vermeld door Pelletier. 

 B. marititna L. 



In Herb.: Urk 1884, S.; - Zwundrecht by de 

 zoutkeeten Sept. 1837, Lac. 



(Deze beide planten hebben kruipende of hggende 

 stengels en veelhoofdige v^rortel; waarschijnlijk te- 

 rugslag uit het zaad van gekweekte planten). 



Voorts vermeld door Pelletier. 



[ A a n m. : De overige opgaven bjjv. Hellevoetsluis by d e 

 Gorter; Dijkshoek en MenaldumrQermeeden, Fl. Fris. 

 hebben waarschtjniyk alle betrekking op Beta vulgaris, 

 zooals ook blykt bij de andere als B. maritima vermelde 

 planten. Cfr. Prodr. Ed. I. p. 223 noot. De cultuur dateert 

 eerst van de 6e of 4e eeuw voor onze jaartelling, terwjjl 

 reeds de ouden de roode en witte vorscheidenheid in de 

 wortels kenden.] 



Tribus Spinacieae Biim. 

 Spinacia Tourn. 



1149. S. oleracea L. Inheemsch in het Oosten en het 

 binnenland van West-Azie. De ouden kenden de 

 plant niet, zij wordt het eerst vermeld door 

 Albertus Magnus, terwijl het niet onwaar- 

 schijnlijk is dat zij door de Kruisvaarders is 

 meegebracht; thans algemeen als groente ge- 

 kweekt en een enkele maal verwilderd. Q en Q. 

 Mei — Juni. 



In Herb.: spoorweg Overveen 1882, Groll; Spa- 

 rendammerweg 1888, V.; - ruigte Kykduin, Exc. 

 1887. 

 /5. glabra. 



In Herb. : Ginneken bij Breda, v. A. gekweekt. 

 Deze vorm, vroeger als afzonderlijke soort naast 

 S. spinosa schijnt niet zaadecht te zijn; defran- 

 schen noemen deze Epinard de Hollande, terwyl 

 Tragus (Bock) haar het eerst in de 16^ eeuw 



