Over de legboor van Aphilothrix radicis 



Fabr. 



Tijdschrift voor Entomologie, Deel 20, Jrg. 1876 77, p. 186 198. 



Het geraamte van het achterlijf dezer galwesp is op de volgende wijze sa- 

 mengesteld. 



Vooreerst is het welbekend dat er bij de Cynipiden, even als bij vele andere 

 Hymenoptera, eene diepe insnoering tusschen thorax en abdomen is gelegen. eene 

 insnoering die bij nader onderzoek de eerste achterlijfsring blijkt te zijn. Deze ring 

 bestaat mt een enkel stuk (fig. 1 en 2) en heeft een harden en dikken wand, waar- 

 door hij een uitnemend bekleedsel vormt voor de talrijke gewichtige organen, die door 

 zijne nauwe holte in het achterlijf binnendringen. 



Door de zeer aanmerkelijke afmetingen, die de tweede ring bereikt, vormt hij een 

 scherp contrast met den voorgaanden; even als de 5 volgende achterlijfs-segmenten 

 bestaat hij uit een grooter dorsaal en een kleiner ventraal gedeelte (fig. 1, 2d en 2v). 

 Aan iedere zijde van het dorsale stuk ligt een rossig haarbosje (fig. 1 en 3/0 . De drie 

 volgende ringen bieden geen meldenswaardige bijzonderheden aan. Zoo als bij alle 

 achterlijfsringen, zijn ook hier de rugstandige deelen aanmerkelijk grooter dan de 

 buikstukken, die door de eersten ten deele omsloten worden; vooral wanneer het 

 insect de eieren legt is daardoor van het ventrale deel slechts zeer weinig te zien (fig. 3), 

 behalve van den 6den ring die door het legboor-apparaat naar beneden wordt ge- 

 drukt. De eigenaardige vervorming die de laatstgenoemde ring heeft ondergaan (fig. 2) 

 staat in verband met zijne functie om als onderst sluitstuk te dienen van de wijde 

 genitaal-opening, die geheel buikstandig is en aan de andere zijde begrensd wordt door 

 het ventrale deel van ring 7 (fig. 4). Twee kleine staafjes (fig. 2, a.v.} zijn op 't uiteinde 

 ingeplant; door een vlies zijn zij verbonden en aan de buitenranden behaard. Ik 

 heb gezien, hoe eene andere welbekende galwesp (Cynips quevcus folii L.) van deze 

 staafjes gebruik maakt bij het afzetten der eieren. In het begin van Maart zag ik n.l. 

 het genoemd insect de nog volkomen gesloten knoppen van Quercus pedunculata 

 nauwkeurig onderzoeken. Met den kop naar de punt van den knop gekeerd school" het 

 met de genoemde buikstaafjes, door eene eigenaardige beweging van het achterlijf 

 zoo lang heen en weer, tot zij juist onder een der knobschubben aanlandden, deze iets 

 ophieven en zoo toegang verschaften aan de fijne legboor, om het jeugdig blaadje, 

 tusschen de knopschubben verscholen, te bereiken. De naam van ,,buiktasters" voor 

 deze staafjes scheen mij daarom niet ongeschikt. 



Eindelijk moet ik nog wijzen op de twee kleine oogvlekjes (fig. 2, o) die het uit- 

 einde van den ring versieren en bijv. bij Cynips Kollari Hart, zeer in 't oog loopend 



M. W. Beijerinck, Verzamelde Geschrifteu; Zesde Deel. 4 



49 



