82 



baar de merkwaardigheid niet van had ingezien. In 1884 en 1886 verschenen in 

 het Nederl. Kruidkundig Archief twee opstellen van schrijver dezer regels over 

 de bastaarden tusschen T. dicoccum en T. monococcum, die steeds bleken volkomen 

 steriel te zijn, in welke opstellen verder het vraagstuk van de afstamming van de 

 tarwe scherp geformuleerd werd. Kornicke herinnerde zich intusschen zijn 

 vondst te Weenen gedaan, kwam daarop nader terug !) en noemde de plant eerst 

 Triticum vulgare dicoccoides, welke naam hij later veranderde in 7. dicoccum dicoc- 

 coides. Hoe belangrijk het vraagstuk hem toen voorkwam volgt uit het feit, dat 

 hij de Akademien van Wetenschappen te Weenen en Berlijn te vergeefs tot het 

 uitzenden van een expeditie trachtte te bewegen teneinde de plant terug te vinden. 

 Intusschen was de aandacht der geleerden op deze aangelegenheid gericht, waartoe 

 ook het verschijnen van Ascherson en Graebne r's Synopsis der Mit- 

 teleuropaischen Flora, Bd. 2, Abt. 1 in 1898, waarin op pag. 679 de door K o t- 

 s c h y verzainelde plant genoemd wordt, het zijne heeft bijgedragen. 



Dit was de toestand waarin het tarwevraagstuk verkeerde, toen Aaron 

 Aaronsohn, tegenwoordig direkteur van het Joodsche Landbouw Proefstation 

 te Haifa in Palestina, door de Vereenigde Staten van Amerika gesticht, daarmede 

 bekend werd en een nauwkeurig 1'okaal onderzoek instelde 2). Bij gelegenheid van 

 een uitstap naar Boven Galilea, met het bepaalde doel om de wilde tarwe te zoeken, 

 wandelde hij op 18 Juui 1906 in een wijngaard van de Landbouwkolonie te Rosh 

 Pinar aan den voet van den berg Jebel Safed en vond daar op eocenen rotsgrond het 

 eerste exemplaar der gezochte plant in nummuliten-kalksteen. Hij beschrijft zijn 

 vondst in de volgende woorden: ,,Plotseling bemerkte ik in een spleet van een rots 

 van nummuliten-kalksteen een alleenstaande plant, die op het eerste gezicht aan 

 een gerstplant deed denken, maar een tarweplant bleek te zijn, waarvan de rijpe 

 vruchtpakjes door den geringsten schok van de brooze spil afvielen. Ik kon nauwe- 

 lijks gelooven, dat dit inderdaad de plant was, waarnaar ik zocht. De ontwikkeling 

 van aar en korrel was zoo volkomen, en zoo zeer gelijkend op de vormen voortge- 

 bracht door de hedendaagsche kultuur, dat ik nauwelijks kon gelooven, dat dit him 

 wilde stamvorm kon zijn, ofschoon erkend moet worden, dat de primitieve mensch 

 bij mindere volkomenheid daaraan geen aandacht zou hebben gegeven, of ten- 

 minste de kultuur der plant niet in die mate bevorderd zou hebben als hij in wer- 

 kelijkheid deed." 



Bij het verder uitstrekken van zijn onderzoek vond hij op allerlei onbebouwde 

 plaatsen langs wegen en in rotsspleten bij Rasheyya een groot aantal exemplaren, 

 en het meest verwonderlijke was het groote aantal vormen, die de plant vertoonde 

 (zie de figuren). De plant van Rosh Pinar bleef echter het mooiste exemplaar 

 en droeg naalden van riiim ij cm lengte, terwijl de halmen 2 voet hoog waren. 

 De planten bij Rasheyya gevonden waren omstreeks ! m hoog. Neerdalend van 

 den top van den berg Hermon (9498 voet hoog) vond hij bij het kleine dorp Ami, 

 op de oostelijke helling ter hoogte van 5230 voet, onze plant weder in grooten over- 

 vloed. Soms waren de aren zwart, in andere gevallen wit alleen met zwarte naalden; 



') Verhandl. des Naturh. Vereins d. Preuss. Rheinlande, pag. 21, Bonn, 1889. 

 2 ) A. A a i o n s o h n, Rediscovery of wild emmer in Palestine and Syria, in Agri- 

 cultural and Botanical explorations in Palestine, pag. 42, Washington 1910. 



