85 



die den staat, die daartoe overging, tot blijvende eer zou strekken. Zulk een expeditie 

 zou natuurlijk haar taak breeder kunnen opvatten en belangrijke bijdragen kunnen 

 leveren tot de nauwkeurige botanische exploratie van een klein gebied, waardoor ook 

 bij het niet bereiken van het hooiddoel, toch werk van blijvende waarde zou zijn ver- 

 richt. 



Aan de mogelijkheid van het in het wild aanwezig zijn van bijzondere soorten, 

 waarvan T. InrgidiDii en T. durum zouden kunnen afstammen, behoeft niet ge- 

 dacht te worden, daar al de tot deze soorten behoorende varieteiten zonder twijICl 

 als afstammende van T. dicoccum dicoccoides kunnen worden beschouwd (vergelijk 

 fig. 2 en fig. 3). 



Aaron sohn wijst er verder op, dat in het kelkkaf dezer soort in den wilden 

 toestand zulke groote verschillen in lengte en vorm bestaan, dat zelfs T. polonicum 

 die zoo zeer van alle andere tarwevormen afwijkt, zeer wel op zekere wilde vor- 

 men met lang kaf van T. dicoccum dicoccoides teruggebracht kan worden (vergelijk 

 fig. 4). 



De andere beschouwing, waartoe de waarnemingen van Aaron sohn aan- 

 leiding geeft, is de volgende: Hij heeft op verschillende groeiplaatsen tusschenvormen 

 gevonden tusschen T. monococcum lasiorrhachis en T. dicoccum dicoccoides, wat 

 ook al weder onverwacht was, want onder de kultuurvormen zijn zulke over- 

 gangen nooit waargenomen. Nu deze echter in het wild blijken voor te komen, 

 moet op de mogelijkheid gewezen worden beide laatstgenoemde soorten, bij een 

 ruime opvatting van het soortbegrip, tot een enkele soort terug te brengen. Op 

 zich zelve moge dit punt van ondergeschikt belang schijnen, feitelijk ligt daarin 

 echter de uitdrukking van groote verwantschap en deze kan den lateren onder- 

 zoeker aanleiding geven om kruisingen tusschen geschikte vormen van beide wilde 

 soorten te beproeven, die inderdaad beloven vruchtbare hybriden te kunnen geven. 

 Opgemerkt moet echter worden, dat tot nu toe de kruisingen van de kultuurvormen 

 van T. dicoccum en T. monococcum, door den schrijver dezer regels uitgevoercl, niet 

 anders dan geheel steriele bastaarden hebben opgeleverd, terwijl Vilmorin en 

 T s c h e r m a k , die deze kruising eveneens beproefd hebben, zelfs in het geheel geen 

 bastaarden konden verkrijgen. Terwijl dus de kultuurvormen op het bestaan van een 

 duidelijk soortverschil tusschen T. monococcum en T. dicoccum wijzen, bestaat op 

 grond der morphologische vergelijking, zoodanige aanwijzing wat betreft de in het 

 wild voorkomende stamvormen van beide niet, en is er recht om aan te nemen, dat 

 T . dicoccum dicoccoides ook thans nog door variatie-processen in de vrije natuur nit 

 T. monococcum lasiorrhachis ontstaan kan. 



Thans zijn, zoowel in Amerika als te Bonn, kruisingsproeven in gang tus- 

 schen de nieuw ontdekte wilde plant en verschillende edele kultuurtarwen, met 

 de bedoeling nieuwe rassen voort te brengen, die geschikt zullen blijken voor woestijn- 

 klimaten en tevens zullen bezitten de twee hoofdeigenschappen der veredelde ras- 

 sen, namelijk, dat de korrel bij het dorschen uit het kaf valt, en dat de centrale spil 

 van de aar niet bros is, maar het zoogenaamde /ewa^-kenmerk bezit. Alle meer pri- 

 mitieve kultuurtarwen zooals Triticum spelta, T. dicoccum en T. monococcum, evenals 

 him wilde stamvormen T. dicoccum dicoccoides en T. monococcum laswrrachis be- 

 zitten een zeer brooze aarspil, die tusschen de bloempakjes doorbreekt, en korrels 



