189 



these fondamentale que 1'unite de matiere vivante, c'est la cellule. BEIJERINCK le 

 premier, s'est affranchi de ce dogme et a proclame de fait, que la vie n'est pas leresultat 

 d'une organisation cellulaire, mais derive d'un autre phenomene, qui ne peut des 

 lors resider que dans la constitution physico-chimique d'une micelle proteique." 



Het wil ook mij voorkomen, dat de gedachten, welke BEIJERINCK in zijn beroemde 

 voordracht over: ,,De infusies en de ontdekking der bacterien" aan zijn ,,contagium 

 vivum fluidum" wijdt, voorbestemd zijn nog een belangrijke rol in den komenden 

 eindstrijd over den aard van den bacteriophaag te spelen, zij het dan ook, dat het mij 

 niet uitgesloten lijkt, dat het door D'HERELLE gehanteerde wapen zich wel eens tegen 

 hem zelf kon keeren. 



Genoeg intusschen, het voorafgaande zal voldoende zijn geweest om U den indruk 

 te geven, dat aan BEIJERINCK in de laatste jaren ook voldoeningen van hooger orde 

 ruimschoots zijn ten deel gevallen. 



Hooggeachte aanwezigen, 



Door op deze samenkomst het woord te voeren, beoogde ik intusschen niet alleen 

 de beteekenis van BEIJERINCK voor de wetenschap en daarmede ook voor onze 

 Hoogeschool op dit oogenblik U nog eens levendig voor oogen te brengen. Ik had 

 daarmede nog een tweede doel en dit is U, Mijnheer de Voorzitter van het College 

 van Curatoren, nog eens den warmen dank te betuigen, niet alleen van mijzelf, maar 

 ook van alien, wien het welzijn van het Laboratorium voor Microbiologie ter harte 

 gaat, dat Gij er wel in hebt \villen toestemmen, dat het heden aan de Technische 

 Hoogeschool aangeboden geschenk zijn blijvende bestemming vindt in het onder mijn 

 beheer staande gebouw. 



Hoezeer BEIJERINCK met dit gebouw was samengegroeid, blijkt wellicht nog duide- 

 lijker dan uit zijn destijds gedane weigering om het te verruilen voor een mogelijk 

 wijdere perspectieven biedend instituut te Leiden, uit het feit, dat hij zoo hardnekkif: 

 weigert er terug te komen, sinds de harde wet hem er van scheidde. 



Zeker de hoogleeraar BEIJERINCK was van de Technische Hoogeschool in haar 

 geheel, maar het laboratorium aan de Xieuwe Laan was een stuk van BEIJERINCK 

 zelf en het is dan ook passend, dat daar in de eerste plaats de herinnering aan den 

 grooten geleerde blijft voort leven. 



Gaarne geef ik U hier de verzekering, dat wij de plaquette van heden af aan zullen 

 hoeden en bewaken als ons kostbaarste bezit. 



Wanneer men leest, dat in Amerika weer nieuwe millioenen zijn bijeengebracht 

 voor een instelling van wetenschap of onderwijs, dan hoort men somtijds de vraag 

 opwerpen, of men deze nu zal besteden voor ,, bricks" dan wel voor , .brains". Met 

 deze vraag wil men dan uiting geven aan het besef, dat de uitkomsten der te scheppen 

 instelling niet alleen afhankelijk zijn van een kostbaar gebouw en dito materieele 

 uitrusting, doch dat daarnaast ook ,,hersenen" d.w.z. jonge intelligente werkers 

 worden vereischt. 



Maar het komt mij voor, dat ook een dergelijke uitspraak nog een miskenning 

 inhoudt van de voorwaarden, welke een noodzakelijkheid zijn voor het welslagen eener 

 dergelijke instelling. En dat onmisbare is iets, wat voor geen geld te koop is in deze 

 wereld, namelijk een direct tot het gemoed der werkers sprekend voorbeeld van 

 ongebreidelde toewijding tot, ja volledige overgave aan, onderzoek en wetenschap. 



Dit voorbeeld vinden wij microbiologen in BEIJERINCK. Immers alleen een der- 

 gelijke overgave kon hem op vijf en zeventigjarigen leeftijd nog de blijkbaar uit het 

 diepst van zijn gemoed opwellende woorden doen schrijven, woorden, welke sedert 

 aan den wand van zijn/oude laboratorium prijken: 



,,Gelukkig zij, die nu beginnen". 



Van deze overgave zien wij in zijn bronzen beeltenis het symbool. Moge dit sym- 

 bool en het daardoor opgewekte besef van op gewijden bodem te werken er toe bij- 

 dragen, dat iets van BEIJERINCK'S liefde voor de wetenschap, voor zijne microbiologie, 

 ook op komende generaties worde overgedragen. 



