1724 ARUM. 



dijk tusschen Heumen en Mook Th. Abel. (Arch. 

 2. V. p. 324) ; — Overveen, Berkenrode v. E. (Arch. 2. 

 I. 411) — Oost en West Zeeuwsch Vlaanderen A. W. 

 (Arch. 2. III. p. 135); Zand de Marree, Zeeuwsch- 

 Vlaanderen Gueq., achter de Abeele v. d, Feen 

 in lijst V. d. B.; Maastricht Un. 1861, Beek-Elsloo, 

 Gronsveld Un. 1883 (Arch. 2. IV. p. 328). 



Voorts vermeld door Munting. 



Aanm.: Merkwaardig is het vooritomen der vlei(l\en op de 

 bladeren. De meeste exemplaren in ons land zijn gevlekt ; in 

 de Flora's van vele landen wordt alieen de ongevlekte vorm 

 vermeld of de gevlekte als zeldzaam aangeduid. Is onze vorm 

 inmaculata werkelijk de door Ascherson en Griibner 

 beschreven „Abart", dan zou deze meer in het zuidelijke gebied 

 voorkomen, de gevlekte in het noordelijke. Het zoude na te 

 gaan zijn, hoe de verspreiding is dezer beide vormen; opper- 

 vlakkig schijnt het mij toe dat de gevlekte vorm eene atlantische 

 vorm is. Het is overigens nog de vraag hoe A. macul. in 

 ons land gekomen is. Schijnt zij in Zuid Limburg werkelijk 

 inheemsch, in Holland wijst hare verspreiding meer op toe- 

 valligen invoer, waarbij dan met opzet de gevlekte vorm zou 

 kunnen gekozen zijn. Zijn de vormen constant? 



1295. A. italicum Aiill. Op beschaduwde plaatsen in het 

 Middellandsche Zee-gebied; elders ingevoerd en 

 niet standhoudend. 2|. Mei. 



In Herb.: Haarlem 1871 Groll; Ooster Spaarne 

 bij Haarlem 1866 H. d. V.; Manpad bij Heemstede 

 1900 C. A. Backer; — Meilaan bij Leiden 1839 

 Mb.; Singel buiten de Morschpoort bij de Pesthuis- 

 laan Pierot; Hoogemorsch bij een tuin 1832, 1833 

 S. S.; Pesthuislaan en Duifhuislaan bij Leiden 1843 

 Mb.; Hoogemorsch 1840 B. W., (groeit nog op 

 dezelfde plaats als door den Heer Mulder opge- 

 geven, doch twijfel of dezelve daar oorspr. wild is)--= 



*) Deze omschrijving heeft betrekking op Flora Leidensis p. 278, 

 waar de schrijvers zeggen de plant, die zij voor een tuinvluchteling 

 houden, op de door Mulder aangeduide plaats te hebben gevonden, 

 doch dat zij aldnar in 1838 verdwenen zoude zijn. De Fl. Leid. 



