720 Choi^drie^e. Polyides. 



In Individuis, cystocarpia gerentibus, stratiim exterius obducitur 

 spongioiis aut verrucis externis nematlieciosis, rotundatis aut plus 

 minus eiongatis; spongiol?c fdis elongatis radiantibus dicliotomis mo- 

 niliformiter articulatis constant; inter fila ha3C iisque adnata cysto- 

 carpia proveniunt in eadem spongioia s.iepe pUirima et adproximata; 

 riuclei singuli splia^roidei limbo lato pellucido cincti, gemmidiis 

 magnis, a placenta centrali radiantibus, constiluti; gemmidia singnla 

 obovata, peridermate conformi inclusa; peridermata plurima adproxi- 

 mata limbum pellucidum cystocarpii efficiunt. 



Spha?rosporfle in ramis superioribus intumescentibus demersa^, 

 et filis moniliformibus exterioribus slipatae, densius sparsa3, oblonga?, 

 magnffi, demum cruciatim divisse. 



Fructus nematheciosis verrucis contenti jam a Turnero cogniti 

 et pro tempore bene descripti, licet nucleos totos semina judica- 

 verit. Agardhius melius Iructus explicavit, ca>terique plurimi rite 

 exposuerunt. Ilarvey fructus istos favellas nuncupavit, margine hya- 

 lino lato cinctas. Contra hoc vero observandum, lirabum haud esse 

 membranam sacculi singuli clausi; sed efficitur a peridermatibus nume- 

 rosis, oculo non satis armato quasi in unum confluentibus, singulis 

 singula gemmidia includenlibus. Proveniunt liaec gemmidia a pla- 

 centa centrali oblonga, cellulosa; ita ut fructus, licet speciem favel- 

 larura prae se ferant, tamen nec favelte nec favellidia considerandl 

 sint. Quod vero maxime observandum invenio, in eo cernitur quod 

 cystocarpia non uti in plurimis Florideis a strato centrali forraantur, 

 sed inter fila exterioris strati et quasi a his producta nidulantur. 

 IMacenta autom ipsa, e qua gemmidia quoquoversum radiant, quasi 

 centrale stratum ramuli novi forsan censeatur. 



Spha^rosporffi non ante ullimum hoc tempus rite cognita?. De- 

 lapylaie (Fl. Terr. Neuv. p. 119) et Greville (Alg. Br. p. 197) 

 primi illarum mentionem fecerunt; uterque autem, velut ipse, illas 

 tantum imraaturas et nondum divisas observavit; apud Harvey ^P%co/. 

 l. c.) prima vice maturae et divisoe describuntur. 



Species typica Generis jara Bauhinio cognita dicitur, sed a mul- 

 tis insequentibus cum illa, et structura frondis et habitu simillima, 

 Furcellaria confusa. Lamouroux illam ad Gigartinam retulit, Agardhius 

 initio ad Chordariam. Lyngbyeus in unum genus cum Furcellaria 

 conjunxit, insequentibus Areschougio (in Linn., nec in Enuin.) et 

 Kiitzingio. Agardhius genus novum, ab omnibus fero receptura, 

 creavit, "cui noraen ob sirailitudinem frondis cum tot aliis finxit." 



