820 Rhodomele^. Acantliopliora. 



Affinibus speciebus in genere similis at robustior et magis ple- 

 rumque carnosa, rauiis ob ramulos seepius breviores et fere seque lou- 

 gos ambitu linearibus* magis denique regulariter pinnatim ramosa, 

 et si ramulos multifido-spinosos excipias inermis, li. e. spinis simpli- 

 cibus (in caule ramisque sparsis Ac. Delilei) carens. Rami conformes 

 elongati, ambitu lineares aut ramulis mediis excrescentibus niagis 

 lanceolati, ramulis brevibus patentibus quoquoversum egredientibus 

 pinnati. Rantiuli 2 --3 lineas longi, iiiia basi nudiusciili, dein densis- 

 sime quoquoversum spiuis brevibus conicis aut juvenilibus magis sub- 

 ulatis armati, demum nova serie ab axilla spinarum evoluta incras- 

 sati in media parte et densissime thyrsoidei*, juveniles ramuli axil- 

 lares, ab incrassata basi spinse emergentes, ut excrescunt spinara bracte- 

 antem secum tollentes, nullas spinas in rachide demum relinquentes. 

 Stichidia quoque axillaria, basi demum contracta ovata, juvenilia mol- 

 lius, adultiora rigidius spinosa, spha^rosporas quoque in parte inferiore 

 inter spinas evolventia. Cj^stocarpia quoque in ramulis at paulo lon- 

 gioribus, ideoque adparenter forsan minus dense spinosis, in quoque 

 pluria seriata, in axilla spinee sessilia, eaque reflexa calcarata, oblongo- 

 ovata. 



Rami ceespitis primum forniati decumbentes et compressi mihi 

 adparuerunt-, sensim vero elongati teretiusculi evadunt at adhuc de- 

 cumbeutes, flexuosi divaricatis ramis obsiti et intricati, caespites vage 

 eflusos et decumbentes formare conjicio. Specimina ex hoc stadio quasi 

 primario sunt nunc breviora, nuuc elongata et tenuiora', ramuli sunt 

 breviores et spinis prfecipue apice numerosis et divaricatis quasi mul- 

 tifidi adparent, quales in icone Lamourouxiana rudius exhibentur; 

 tenuior et gi-acilior forma ramulos multo distantiores gerens, adspectu 

 diverso insignis. Fragmenta hujus arrepta et intricata in collectioni- 

 bus sa;pe asservantur. Rami singuli extra plexum primarium csespi- 

 tis sensim eminent, formas exhibentes quas supra delineare conatus sum. 



Fucum acanthophoriim Turneri ad Ac. Dehlei esse referendum, et 

 ex habitu et a patria (specim. depictum e mari rubro conjicio) con- 

 cludere licet. Fucum spiciferum Valilii ad Ac. Thierii pertinere, speci- 

 mine ex Herbar. Hoffman. quod tamen an anthenticum sit nescio, as- 

 sumsi. Ch. muscoides Mont. (non Ag.) est certo Ac. Thierii. Speci- 

 men Europeum unicum vidi. 



Errore quodam factum puto ut ha?c species ad insulas Maloinuas 

 lecta feratur (cfr. Ag. Sp. et Harv. Ner. Austr. p. 34). In Ilb. Ag. 

 nullum ex hoc loco natali specimen conservatur*, adest vero ad Ins. 

 Marianas, sub itinere Freycinetii lectum specimen, quod errori an- 

 sam dedisse conjicio. Quod vero specimen non ad Ac. Thierii veram 

 pertinet, sed ad Ac. orientalem. 



5. Ac. oRiENTALis (J. Ag. mscr.) fruticulosa ramis cauleqiie con- 

 formibus dense et pinnatim vamulosis, spinis nullis simpli- 



