14 Würmer. 



volgo coepisse appellavi adverto. haec ubi in ipso auimae canali se fixit, 

 intolerando adficit dolore. — XL 34. (40). 116. p. 177. Aeqiie (im Ver- 

 gleiche mit der Zecke) mira sanguinis et birudinum in palustri aqua sitis, 

 namque et bae toto capite conduutur. — XXIII. 1. (27). 55. p. 13. (Ace- 

 tum) medetur post potas birudines. — XXXII. (42). 123—124. p. 306. 

 Diversus birudinum, quas sanguisugas vocant, ad extrabendum sanguinem 

 usus est. quippe eadem ratio quae in cucurbitarum medicinalium ad 

 Corpora levanda sangiiine, spiramenta laxanda judicatur, sed vitium quod 

 admissae semel desiderium faciunt circa eadem tempora anni seniper 

 ejusdera medicinae. multi podagris quoque admitteudas censuere. deci- 

 dunt satietate et pondere ipso sanguinis detractae aut sale adspersae, ali- 

 quando tarnen relinquont adfixa capita, quae causa vulnera insanabilia 

 facit et multos interemit — sicut Messaliuura e consularibus patriciis, cum 

 ad genu admisisset — in veneui virus remedio verso, maxumae rufae ita 

 formidantur. ergo sugere (ed. Sillig: sugentes) rufas forficibus praecidunt, 

 ac velut sipbonibus defluit sanguis, paulatimque morientium capite se 

 contrabunt, nee relinquontur. natura earum adversatur cimicibus, suffitu 

 necat eos. Fibrinarum pellium cum pice liquida, combustaruni cinis narium 

 profluvia sistit suco porri molitus. — Selbstverständlicb war dem PI in ins 

 die Fiunenkraukbeit der Scbweine bekannt. (Sues) verum efferantur 



, anginae maxume et strumae (svelcbes Wort üir yd ?,aCai aucb in 



der Uebersetzung des Aristopbanes stebt). 



später als Plinius. C. Julius Solinus. Collectanea rernm memorabilium, 

 recognovit Tb. Mommsen. Berolini 1864. 25, 11. p. 127, 14. Quod ele- 

 phantis ut aiunt frigidior inest sanguis et ob id a draconibus avidissime 

 torrente captantur aestu. quam ob rem nunquam invadunt nisi potu gra- 

 vatos, ut venis propensius irrigatis majorem sumant de oppressis satieta- 

 teni. Nee aliud magis quam oculos petunt, quos solos expuguabiles sciunt, 

 vel interiora aurium, quod is tantum locus defeudi non potest proboscide. 

 Itaque cum ebiberint sanguinem, dum ruunt belluae, dracones obruuntur. 

 sie utrimque fusus cruor terram imbuit fitque pigraentum .... quod cin- 

 nabari vocant. 



nach Meinung einiger schon unter Nero, wahrscheinlich unter Titus 

 und Domitianus. Arctacus Cappadox. De causis et signis acutorum, 

 et diuturnorum morborum libri 4; de curatione acutorum, et diiituruorum 

 morborum libri 4. edit. curavit Herm. Boerhave. Lugd. Batav. 1735. de 

 causis et signis. lib. 2. c. 1. p. 51. B. alia quaedam hydropici morbi species 

 talis agnoscitur: in ea vesiculae (y.voTeg) quaedam pusillae, crebrae, 

 bumoris plenae, in loco, ubi ascites fieri solet, excitantur. caeterum, quod 

 humore multo refertae sint, illud indicio est: si abdomen perforaveris, 

 parvum admodum bumoris effundes. ab interiori namque parte vesica 

 occlusit: at si (in vesicam — fehlt bei Hauisch und taugt wenig — ) 

 instrumentum impuleris, iterum succus emanabit, haec utique aquae inter 

 cutem species band laevis est. unde enim id genus vesiculam eruperint, 

 via band facile reperitur. alii namque affirmant hujns modi ampullas 



