183 



proveniant ("(7. americanmn Harr. Nvr.Bor. Ani.tah. XXXVI. A); 

 sunt quo(iue species ramis alterms, iu quibus favellac in ra- 

 mulo terniinales cinguntur involucro ramorum cingentium {Fti- 

 lota BhodocaUis Harv. Fhyc. austr. tah. 44). In Griftithsiis, 

 quorum ranii a(lj)arenter sunt dichotomi, favella est aut ter- 

 minalis in ramulo suh-proprio fructigero (Harv. Fhye. Br. 

 tab. 281, 184), aut hiteraliter ad apiceni articuli sessilis in 

 ramo vix mutato, sed involucro proprio cincta (Harv. l. c. tah. 

 214 fig. 5 — 6). In Ceramiis plurimis faveHa in ramo majori 

 lateralis, at hoc quoque loco ramis brevibus involucrantibus 

 suffulta (Harv. Fhye. austr. tab. 206 B fg. 2); nunc autem 

 subterminalis adpareat, rami fructigeri parte supereminente 

 a ramis involucrantibus vix dignoscenda (Harv. l. c. A. Jig. 

 4 — 5). Quum igitur hoc respectu moditicationes adsunt intra 

 phira geuera, quse utique naturce consentanea credimus, patet 

 ejusmodi differentiis haud niraiam vim tribuendam esse. Fa- 

 cile (iuo(|ue credideris differentias pendere a gradu evolutio- 

 nis, ad quem perveniat ramus fertilis postquam institui coe- 

 pit fructus; si increscere pergit ramus supra fructum jam 

 inchoatum, maturescens fructus in ramo majori lateralis con- 

 spiciatur; si vero increscere desinit supra fructum, forsan 

 hebetatus ipsius fructus incremento, nucleus ipse terminalis 

 adpareat. In favorem hujus argumentationis aflerri posse 

 crediderim easdem differeutias in utroque fructu Griflithsia- 

 rum obvenire; sunt enim plures species Griftithsise, quarum 

 in fructu sphserosporico pars supererainens rami fertilis pa- 

 rum accrescens in juvenili fructu adest, demum vero solvitur 

 (Ag. tab. I. Jig. 8 — 9). In Gr. sctacca est favella in ramulo 

 proprio terminalis, abortiente ut videtur sat constanter rarai 

 fructigeri parte supererainente ; tanien aliquando persistere 

 videtur, si iconem a Harvey (Fhyc. Brit. tab. 184 p'g. 7) da- 

 tam rite interpretatus sim. In Gr. corallina, in qua unum 

 geminorum ramorum totum in favelhim transmutari crederes, 

 vidi segmento longitudinali tenuissimo per medium fructum 

 facto, supremam partera rami transmutati adhuc persistentem 

 (Ag. tah. Ljig. 12), at niinutissimam lobis exterioribus matu- 

 rescentibus obtectam, denumi forsan hebetatara. In Ftilota 

 elcgantc favella; prima initia videre credidi in pinnula aut 

 articulo quodam (3 — 4" infra terminalem), (jui hiteraliter in- 



