32 



meiitoriim. Nec admodum hoc respectu diversa est PolJex- 

 frnia pcdiccUata (Harv. Ncr. Austr. tab. 5). 



Alia3 sunt species, quarum caules praecipue nmtata struc- 

 tura formantur. In Dclcsscria et (juibusdam HJiodonictcis qua- 

 rum folia sunt costata, costa oritur cellulis propriis, jam uua 

 cum folio natis, axilem seriem formantibus. Quo adultiores 

 partes, eo magis plerumque costa producitur, sursum sensim 

 accrescens. Etiam in Hcniimura, cujus costam in medio folio 

 terminari credeies, cellulse costales usque ad apicem folii ad- 

 sunt, in cellulam terminalem propriam desinentes. Quse vero 

 nulla ejusmodi cellula termiiiali accrescunt (ErythrojtliylJuni, 

 Cryptoncniia), nec propria cellularum serie axili instructa sunt 

 (Nit02)hyU'iini); in his costa? nervique, si quidem adsunt, non 

 nisi in folio adultiore formantur, nimirum aut multiplicatione 

 et prolongatione cellularum strati interioris (ErythropJiyUum), 

 aut formatione uovarum, quai aliquando propriam suam ha- 

 beant structuram aut originem diversam (NitopJiyUuni). Ejus- 

 modi mutationibus strati interioris majorem tirmitatem aut 

 flexibilitatem cauli tributan\ fore equidem suspicarer; velut 

 sunt strati corticalis mutationes, ssepe cum illis junctse, qui- 

 bus formam teretem sa?pe debeat caulis. In diversis vero spe- 

 ciebus nunc illse, nunc h^e mutationes magis prominent; iii Cryp- 

 toncmia dccipicrdc (Harv. FJiyc. austr. tah. ^b!)) costa — ^in su- 

 perioribus partibus vix conspicua — in inferiuribus provenit, 

 prsecipue evolutione strati corticalis, qaod totara costalem re- 

 gionem strato validiore obducit, laminaque demum obsoleta cau- 

 lem reddit teretem. In Cr. cJata (Harv. J. c. tah. 122) costa 

 superne formatur pra^cipue evolutione strati interioris; in infe- 

 rioribus partibus tamen costa strato corticali quoque obtecta 

 est; facta autem sectione transversali, stratum interius eundem 

 monstrat ambitum ancipitem, quem in partibus superioribus ob- 

 venire dixi. — Cognita est species insignis Laurencia), nomine 

 L. cJat(E a Harvey descripta (Ncr. austr. tah. 83). Hujus varie- 

 tatem nomine L. cJatce var. luinrions postea in Synopsi Phyco- 

 logia; australis distinxit notis quibusdam aUatis, adjecta vero 

 observatione, unam formam in alteram transire. Formas itaque 

 proximas esse, credere fas est. Si vero utriusque sectionem 

 transversalem observasset Harvey, certe nullum unius in al- 

 teram transitum supposuisset. In L. cJata sunt rami juniores 



