105 



outiculse tiiigi colure luteo, iuteriorein autem partem gelatiua^ 

 colorem dilutissiiue lutesceutem, vix couspicuum, assumere, 

 eudocliromate ex fusco coerulesceute. lu apice tilorum arti- 

 culos lere ad uormam aliorum Ceramiorum geuerari putarem; 

 at infra apicem tilias cellulas strati corticalis extra limites 

 matricis cellula3 quasi erumpeutes, et evideutius fasciculatim 

 radiautes videre credidi — dum iu aliis Ceramiis magis ag- 

 glouieratioues iutra limites distentos cellulai materua^ consti- 

 tuaut. Si igitur in Ctr. nitente est evidentior qu£edam cuui 

 strato corticali in aliis Floiideis analogia, sequitur fere ut 

 stratum corticale in aliis Ceramiis eodem modo iuterpretari 

 ojjporteat. Quum stratum corticale in Ceramiis jam ab initio 

 et una cum fronde accrescente geueratur, nec cum strato cor- 

 ticali Ballia3, quod posterius oritur, bene comparandum vi- 

 deretur. 



Structuram Folysiphonice a supra memoratis liaud parum 

 differre, satis constat. Frondes quidem ssepissime tiliformes 

 prolougantur evolutione continuata et divisione articuli ter- 

 minalis; articuli vero penultimi aut antepeuultimi ita geue- 

 rati mox subdividuutur novis cellulis, quie in sipliones 4 aut 

 plures in orbem circa axilem positos abeuiit. In multis spe- 

 ciebus siphones superioris articuli sipliouiljus inferioris exac- 

 tius superponuntur; singulse autem siplionum series, ita arti- 

 culos percurreutes, liueam sjjiralem efliciunt, qua; in nonnullis 

 speciebus (P. atroruhesceus Harv. Fhyc. Br. tab. 172) facilius 

 conspiciatur. Hinc siphoues unius articuli a siphonibus alte- 

 rius quodammodo peudere videretur; etiam numerus siphonum 

 iu diversis articulis ejusdem froudis sffipissime idem manet ; sa^- 

 pius quoque iu eadem specie numerus siphouum coustaus, iu 

 diversis autem speciebus haud parum variat. In multis spe- 

 ciebus ("Olic/osiphonece") siphoues periceutrales sunt 4, iu or- 

 bem circa axilem augustiorem positi; in iilik ("Folysi^jhoneai") 

 sunt siphoues pericentrales plures, 5, 7—8, 12—24, axili iu 

 his plerumque majori lumine donato (Ag. tah. XXXIII. Jicj. 

 4, 5, 7). In speciebus polysiphoniis sijecimiua luxuriautia ali- 

 quaudo plures siphones otferunt quam iu specimiuibus ma- 

 crescentibus, partesque adultiores et inferiores pluribus quan- 

 doquidem scatent quam juniores et superiores ejusdem speci- 

 miuis. lu multis speciebus prseter siphoues uullae alia^ cellulse 



