132 CryptonemiacetE. Schimmehnanma. 



jores interiores ambientibus ; strato periplierico serie 



subsimplici cellularum rotundatarum constante. Cysto- 



carpia in pinnulis subsingula, intra pericarpiuni hemis- 



pberice elevatum, demum carpostomio ruptum margine 



que sub-lacerum, nucleum minutum, gemmidiis sine or- 



dine conglobatis constitutum, foventia. SplKBros^iorce. . . 



In Alg. Exp. Novarse p. 68. Grunow aliam structuram, 



quam quse in Sp. Alg. a me indicata fuisset, Sch. ornatse 



tribuit: nimirum stratum mednllare filis elongatis constitutum, 



quod in stratum cellulis laxis fere parenchymaticis, endochro- 



mate parco parietali instructis abiret; hse cellulse marginem 



versus minores, cellulis corticahbus fere unica serie disposi- 



tis, muco amplo immersis, circumcinctse essent. Revera struc- 



tura in partibus superioribus juvenilibus, & inferioribus non 



parum diversa est. Si pinnulse extimse examinantur, quasi 



articulatae adparent, siplione axili articulato instructse, a quo 



plumulse tenuissima3 oppositse et distichse exeunt; foliola te- 



nuissima cellularum subdivisione mox in frondem continuam 



abeunt. Foliola paulo adultiora fere structuram habent Ha- 



lymenise cujusdam tenuissimse: stratum corticale muco amplo 



immersum extenditur iilis paucis tenuissimis, secus parietes 



excurrentibus, et ni fallor ab axili serie filorum exeuntibus. 



In partibus adultioribus fila interiora sensim plura et den- 



sius stipata oriuntur, quse sensim hic illic in cellulas ambitu 



majores intumescuut. Oritur hoc modo in partibus infimis 



structura, quse Calophyllidis fere analoga sit : series fere duse 



cellularum majorum inter margines frondis ancipitis extendun- 



tur, interjectis fihs tenuioribus, et aliis phirimis extus cellulas 



medias stipantibus, donec extima arcuatim in cellulas corti- 



cales excurrunt. Utrum fila axiha, quse in parte juvenili 



videre credidi, sint diversa et forsan cellulas majores in 



adultiore parte generantia, dicere non auderem. 



Ex allata structurse frondis genesi satis patet Schimmel- 

 manniam ab Halymenia — cujus ramuli, si quoque tenuissimi 

 (in H. formosa) sint, numquam in cellulam terminalem super- 

 eminentem desinunt, neque deorsum costam quandam axilem 

 monstrant, sed usque ad apicem celkiHs numerosis vertica- 

 liter radiantibus strati corticalis cinctse adparent — bene diver- 

 sam esse. Genera proxima esse forsan assumere licet. Atta- 



