13 



characteristicam retineut, quautuincunque Species alise sua 

 dispositione partium invicem distare viderentur. 



Ipsius structures frondis in Polysiphonia, cujus con- 

 gruentiain in omuibus ejusdem Speciebus vix quispiam 

 denegaret, prseter characteres, quos nominibus Oligosiphonia 

 et Polysiplionice indicates putavi, vix alios obvenire modos, 

 quibus structuram frondis mutatam dicerem, id hodie nee 

 potui quin naonerern. Formas tarn en quasdarn abludeutes 

 jam a Thuret et Bornet depictas vidi; et ex Australia habui 

 formas, in quibus siphones normales Generis filis intercala- 

 ribus quodammodo propriis sejunctos vidi. A nemine vero 

 observatum meuiini, intra pericarpium ejusdem clausum, 

 fasciculum gemmidiorum non obvenire nudum et simplicem, 

 nee alio modo in aliis Speciebus varium. Attameu in forma 

 quadarn, quain ex Adriatico provenientem habui, et in qua 

 Typum Polysvphoni<je elongates recognoscendam credidi, me 

 intra idem cystocarpium observasse quasi plures fascicules 

 gemmidiorum, quorum singulos a siphonibus singulis pro- 

 veuientes, et in quoque ejusmodi fasciculo gemmidium quod- 

 dam terminale magis evolutum et rite obovatum, dum alia 

 ejusdem fasciculi gemmidia inchoantia et adhuc multo mi- 

 nora rotundato-oblonga observavi. Gemmidia hsec (at adhuc 

 magis iuevoluta) provenire quasi a ramis siphonum paulo 

 iuferius provenientibus, et omnibus ita succrescentibus gene- 

 rari fasciculum gemmidiorum, pluribus quasi contextum, 

 quorum singuli in gemmidium quasi solitarium terminantur. 

 Nee tamen hanc ob evolutionis normam, quam in specimine 

 quodarn observare credidi, typum quendam proprium Poly- 

 siphonise me vidisse putarem ; potius stadium quoddam 

 evolutionis, ex quo deducere forsan liceret, quomodo forsan 

 in exuberante specimine seusirn succrescere videntur fasci- 

 culi inferiores succedanei, fasciculum gemmidiorum Poly- 

 siphonise constituentes. 



