VÉRNATIO ARBORUM, — 369 
tinendum neceffarias, perveftigare conati fiht, nec - 
illi defuere, qui fibi perfvaferint, eZerem tertae vel 
Ála Dive Virginis, certiffima fore fementis indicia. 
Quz licet omnia fuo forte non careant fundamento, 
fini tamen, quem quzrimus , obtinendo nequaquam 
fufficient. Multorum enim annorum experientia do« 
cuit, femina unius ejusdemque fpeciei , eidem quis 
dem agro, fed diverío tempore, commiífa, non z* 
que uberes tuliffe fructus. Vidimus etiam fízpe mas 
ximam differentiam inter ca , qux fata fuere ante & 
poft meridiem. | Sic etiam dum una planta viget & 
floreícit, altera ejusdem indolis & in eodem nata. 
folo marcefcit & emoritur. Cauffam fterilitatis haud 
raro conjiciunt agricola in Ee D 
ingratam puniturum gentem, a interdum ju- 
beisrdpdpsstéi ieiunia iiA rey logotebiie indé: 
re colonos inanibus ariítis; fed vere tamen dicere 
offum, fzpius immerito. De fua potius hi ted 
rantur imprudentia fibique culpz: dent, quod 
reum fit caffum & promtuarium ntt HQ eli fide» 
ra luftramus, & a corporibus cocleftibus varizs mu« 
tationes terrz non immerito colligimus, eorum, 
quz juxta nos crefcunt, prorfusnegligentes. Ar* 
bores referare gemmas foliaque fua explicare quoti« 
bet videmus anno; hinc concludimus , experientia 
fuffulti, ver appropinquare: nemo autem adhuc o» 
iendere potuit, quamnam arborem noftrum calen- 
larium effe voluerit Providentia, ex qua difc: 
uo die femen, in fpem futurz mel 
* Sol agit in. terram regelefcendo,; calefaciendo 
& ado uti focus in affaturam verfatilem , ad 
uantitas caloris ^ne 
| * 
scite hec: 1 
cujus maturitatem certa 
H 
