72 



conidioriim formatione per divisionem binanam, aut citius inhibitam, aut longius continuatam 

 explicalur. Specimina cellulam unlearn sistentia (cellulae eremobiae), utrum singulatim e cellula 

 matrice (cytioplasmate nenipe indiviso) gignantur, an e gonidiis sociatim natis, per casum quen- 

 dam dispersis ortum ducant, quod utrumque verisimile est, observationibus directis diitidicare 

 neqtieo. Talia specimina hand dubie ad P. Elirenbergii pertinentia ubique in consortio speci- 

 iiiiiiiiin mullicellularium hnius specie! occurrunt( ). Aliarum specierum specimina unicellularia, 

 lit videtur, rarissima; P. Rntulae unicum vidi(*); de iis, quae P.Boryano adscribenda esse puto, 

 non satis certus sum. Specimina bicellularia in solo P. E/irenbergii ( 3 ) hucusque observavi ; spe- 

 cimina e cellulis 1 28 in solo P. vagn( ) frequenter, in P. Boryano bis mihi obviam venerunl. 

 Reliqui nunieri vulgares, in speciebus plurimis aut o nines, aut ad maiorem partem reprebundun- 

 tur, ita tamen, ut certi quidani numeri frequetitia caeteros superent. Observantur e gr. nuineri: 



in P. Ehrenbe rgii \ 

 in P. Rolula^); 

 in P. Borj-anoC); 

 in P.aspero( 7 ); 

 32. 64. 128. in P. vago. 



Numer! a legitimis paullisper recedentes, sive incompleti, sive supercompleti, rarius ; numeri 

 longius aberrantes rarissime occurrunt. Priores turn oriuntur, si inter processum divisorium, cuius 

 ope goniilia formantur, cytioplasmatis divisionis penullimae pars una alterave aut indivisa rema- 

 net, aut ultra modum dividitur. Sic in P. Barjano nonnunquam specimina inveniuntur cellulis 

 15( 8 ) pro 16, 31 ( 9 ) pro 32, 63 (' ) pro 64, nee non I7('')prol6. Specimen cellulis 65 pro 64 

 in P. aspero mibi obvenit. Posteriores i. e. numeri longius aberrantes effici possunt, si in divi- 

 sionibus cytioplasmatis anterioribus pars quaedam quasi praeterilur et retardata in sequentem 

 divisionis gradual reintrat. Hoc modo explicentur numeri ad seriem 3. 6. 12. 24. 4s. pertinentes, 

 quorum exempla nonnulla praesto sunt. Cellulae .3 semel in P.Ehrenbergii, cell. 6 saepius in hac 

 specie et \nP.ftn/ula( ' *) milii obvenerunt; cellulas 12 Helierellae Napnlennis suaeTurpinus, sed, 

 ut videtur, ex errore adscripsit (' '); cellulas 24 semel in P. aspero (' *) observavi; denique ad 

 numerum Is figura quaedam Cordaeana P. simplicis ( ) alleganda esse videtur. 



(') Conf. t. V. H. 1. (") T. VI. f. i. 



(*) Conf. t. V. H. 2. C) T. VI. f. 28. ( 5 ) Ibid. f. 1. 2. 5. 7. 12. 



( 6 ) Verj. t. II. f. 11. 12. 15. 17. IS. 23. 



( 7 ) T. VI. f. 15. 16. 17. 20. 21. 



( 8 ) Verj. t. II. f. 20, ubi cellula una, reliquis maior, duarum cellularum locum tenet. 



( 9 ) Ralfs Brit. Desm. t. 31. f. 9. b. 



(' ) Ehrenb. Infus. t. XI. f. IX. b. (") Ibid. f. V. f. k. 



( IZ ) Conf. t. VI. f. 13; cellulas 6 porro Ehrenbergii figura II. a ( n M. Coronula") sistit, de 

 qua conferantur adnotationes sub P. brachylobo. 



(' 3 ) Sic in charactere generico Hetierellae I.e. p. 318; paullo infra (p. 319) circulum 12-ra- 

 diatum huius specie! e cellulis 6 bicornibus formatum et insuper discum foraminibus 6 pertusum 

 esse contendit, qua descriptione cellulae 9 (3 + 6) indicari videntur. Conf. adnotationes sub 

 P. simplici. 



( 14 )T. VI. f. 22. 



(' s ) Almanach de Carlsbad 1839 t. IV. f. 23, ubi cellulae 47 repraesentantur. 



