57 



quae figura repetita est a M orisonio 1699(') et Peti verio 1709 ( 2 ). Dillenius Hydro- 

 dictyon in agro Gissensi repertum commemorat I7I9( ), postea Londini repertum in liisto- 

 ria niiiscorum ( I7<4l) Cnnfemae reticulatae nomine descripsit et nova icone, quae Loeselianam 

 minime superat, illustravit( ). In Gallia primus observavit Guettard ( ), in Suecia Lin- 

 naeus ( 6 ), qui nomen Dillenianum in systcma reformatum admisit, ad finem saeculi usque usi- . 

 tatum, quo tempore cl. Roth Hjdrndictj-i genus a Confervarum grege separavit( 7 ). Propagatio 

 Hydrodictyi ad hoc tempus omnino ignota erat, cuius prima vestigia, curiosa et stupenda, invenit 

 cl. Vaucher, de Algarum aquae dulcis studio biologico optime merilus, a. 1S03( S ). Reticulum 

 novum, omnibus partibus constitutiim et praeter magnitudinem quasi absolutum in singulis cel- 

 lulis retis matricalis nasci obscrvavit, facto, ut videbatur, ab omni lege formationis successivae 

 Organismorum abhorrente. Eodem anno, quo Vaucherii opus in lucem prodiit, iterumque a. 

 1S09 Treviranus Hydrodictyi reticulum e gonidiis intra cellulam matricalem motu trepidato- 

 rio agitatis, demum reticulatim coniunctis formari observavit( 9 ), gonidiorum vero genesin et 

 indolem, indeque retis naluram coenobioticam , liaud perspexit, quum alio loco(' ) retis origi- 

 nem cum formalione contexlus cellulosi vegetativi e grainilis in vesiculas mutatis comparare stu- 

 duerit. Cl. Areschoug, Trevirani observalionum ignarus, formationem retis e gonidiis (,,spo- 

 ridiis") mobilibus dentio observatam in disserlatione propria, a. 1839 edita, descripsit( ). De 

 origine vero zoogonidiorum, quae globulorum amylaceorum evolutione oriri ducit, item in er- 

 rore versatur, nee microgonidia e cellulis examinantia vidit. Fusius de Hydrodictyo disseruit cl. 

 Morren is4l (' 2 ), observationes novas paucas, adsertiones falsas vero plurimas, inversione et 

 confusione stadiorum evolutionis praesertim ortas , proferens. Gravissime autem in eo errat, 

 quod globulos amylaceos (,,organa mascula, spermatocystas") et granula minora (,,organa femi- 



(') Morison. pi. hist. univ. Oxon. vol. III. (l699) p. 644. S. 15. t.4. f. 4. 



('-') Petiver Gazophyl. nat. et art. dec. VI X. (1709) t. 51. f. 3. 



(') Dill. cat. pi. circa Gissam sponte nascentium (1719) p. 199. 



(") Dill. hist. Muscor. (I7'll) p. 20. t. 4. f. l4. 



(*) Guettard, observ. sur les plantes (Stampanae ditiouis in Aurelianensi agro Flora) I. 

 (1/47) p. 45. 



( 6 ) Flora Suecica (1745) n. 1025; ed. sec. (1755) n. 1167. 



( 7 ) Roth, Bemerkung lib. d. Stud, der crypt. Wassergewachse (1797) p. 48; tenlamen Flo- 

 rae Germanicae III ( I $00), p. 5 i. 



( s ) Vauch. hist, des Conferves d'eau douce (1803) p. 82, t. 1. f. 4 el t. 9. 



( 9 ) Treviran. Beitr. zur Pflanzenphysiologie (18! l) p. 81. t. i. f. 3 7. Figura quarta sta- 

 tum cytioplasmatis maculatum, quo gonidiorum formatio incipit, bene repraesentat. 



(' ) Treviran. vom inwend. Bau der Gew. (IS06) p. 3. 



(' ') J. E. Areschoug, de Hydrodictyo utriculato, dissert, bot., Luudae 1S39: id. iiber 

 d. Vermehrungsart d. Wassernetzes in Linnaea XVI. (1S-'|2) p. 137. t. 5. 



('*) Cli. Morren, Recherches physiolog. sur les Hydrophytes de Belgique. Sec. nn in. 

 Histoire du genre Hydrodictyon. Nouv. mem. de 1'Acad. r. d. Bruxelles XIV. (is4l). 



H 



