HG 



wel van Britsclien oorsprong zijn. Voor die Lowering voeri 

 liij nu aan * » De Iersche windhonden zijn van een zecr oud 

 >ias; zij bestaan nog, hoewel in geringen getale, inSchot- 

 »land. Bij de oude volken waren ze bekend als afkomsiig 

 *van Epirus en Albanien. Plinius verhaalt op eene zeer be- 

 » langwekkende vvijze iets over het gevecht van zulk een hond , 

 > eerst met eenen leeuw en daarna met eenen olifant ; maar 

 thij beschrijft den hond als veel grooter dan de doggen." 

 Vervolgens zegt bij nog: »ln Frankrijk is dit bondenras 



• zoo zeldzaam , dat ik op onderscbeidene mijner reizen 

 islechts een enkelen gezien beb, die zittende 5 voet hoog 

 » was ; hoevvel bij meest op den Deenscben bond gelcek , 



• overtrof bij hem verre in grootte. Deze merkwaardige 



• bond had eene scbitterend witte kleur en was van eene 

 » zacbtaardige natuur." 



Aan Buffon's meening , dat de honden , bij de oude vol- 

 ken als van Epirus en Albanie afkomsiig bekend , dezelfde 

 zouden zijn als de Hooglandsche bertenhond , kan men nog 

 toevoegen, dat de honden, die tbans nog in de Macedo- 

 lrische gebergten voor het edelwild gebruikt worden, in 

 kleur , vorm , eigehschappen en aard van 't hair geheel over- 

 eenkomen met de tegenwoordige Hooglandsche. Ze zijn daar 

 nog slechts in 'tbezit van zeer aanzienlijke personen en 

 uiierst zeldzaam. 



In Goldschmid 's berigten over de onderscbeidene honden- 

 rassen , te zijnen tijde in Ierland onder den naam van Iersche 

 wolfshond bekend , beschrijft bij dezelve , alsof ze meer tot 

 weelde , dan wel voor de jagt gebouden werden. Men vond 

 cr namelijk in dien tijd geene wilde dieren meer, die een' 

 zoo vreeselijken tegenstander vorderden. 



Zou men echter oordeelen naar de afbeeldingen , welke 

 Lambert ons van de beroemde honden van den Graaf Al- 

 tamounts hoeft nagelaten, dan zou men moeten besluiten, 



