117 



<kt deze wolfshonden , zooalshij ze onder de afbeelding noemt, 

 geene gelijkenis hebben met den Ierschen wmdhond , daar 

 deze laatste door Mr Holinshed worden beschreven met breede 

 afhangende ooren , hangende lippen , ingevallen rug , zwaar 

 en plomp ligchaam , glad hair, krachtige gewrichten en don- 

 kere kleur. Ongetwijfeld zijn deze laatsten overblijfsels van 

 bet nageslacbt der oude Iersche bloedhonden, waarvan men 

 zich bijzonder voor wolvenjagten bediende. 



In Ierland vindt men tbans niet een nakomelmg meervan 

 dit beroemde ras. In Engeland merkt men hetzelfde op. 

 In Wallis kunnen er nog weinigen van deze soort bestaan, 

 maar met zekerbeid kan men bet niet zeggen. In Scbotland 

 zijn er echter nog eenige , die er als een wonder bewaard 

 bleven ; bun getal zal zich echter tot hoogstens een dozijn 

 bepalen. 



INiettegenstaande het vervallen van bet genoemde ras , zijn 

 de nakomelingen toch van eene edele natuur ; immers , 

 bij welke andere hondenrassen vindt men zulke eigenschap- 

 pen als van den Hooglandschen hertenhond? — Hij bezit 

 kracht en vaardigheid , hij is even moedig als slim , hij is 

 vlug, voorzigtig, bekwaam , trouw, leerzaam enkanhetlang 

 uithouden, zoodat hij onbetaalbaar is voor de jagt. 



Alle pogingen om dit ras met een ander te vermengen 

 om daardoor nog edeler ras te bekomen, zijn tot hiertoe 

 mislukt. Men heeft beproefd hem met de bullenbijters , met 

 de bloedhonden en den wolfshond der Pyreneen te kruisen , 

 maar altoos is er een bastaard geslacht ontstaan. Bij het 

 vermengen met den bullenbijter behielden de nakomelingen 

 wel den moed ; maar vlugheid , kracht en sterke voetzolen , 

 die vooral bij de moeijelijke jagten in de rotsen der Hoog- 

 landen zoo noodig zijn , gingen verloren. Bij het kruisen 

 mot den bloedhond bleef alleen de scherpe neus over/ 

 terwijl allc andere voortreficlijke cigenschappen gemist w«r- 



