118 



den ; en bij <le vermenging met den Pyreneesehen wolfshond 

 waren inoed en duurzaamlieid geheel verdwenen. 



Do beste en echto Sehotsche hertenlionden waren voor 

 eenige jaren in *t bezit van zekeren Kapitein M. Neil den 

 jongen te Colonsaij. Twee daarvan, Buskar en Bran, waren 

 uitmuntende honden , waarvoor hij tevens twee even uitne- 

 mende teeven had , Runa en Cavack , die hoewel aan elkan- 

 der verwant , geheel verschillend in kleur waren ; namelijk 

 twee waren helder geel , de beide anderen grijs-rosaehtig , 

 terwijl de oorspitsen, oogen en snoeten van alien git-zwart 

 waren ; het overige van hun ligehaam werd door geen en- 

 kel vlakje ontsierd , 't welk tevens het zekerste kenmerk 

 hunner zuivere afkomst is. 



In hunnen loop en snelheid staan de herten en echte 

 windhonden gelijk. Het grootste onderscheid in beider lig- 

 chaamsbouw is, dat de eersten breeder nek en sterker 

 beenen hebben, terwijl ook hun snoct en kop grooter zijn., 

 Daarbij zijn ze meer trouw en geheeht, en eindelijk meer 

 speelachtig dan de windhonden. 



Nog is het zeer opmerkelijk , dat bij geen andere hon- 

 denrassen zoovcel onderscheid is tusschen den rekel en de 

 teef als bij de hertenlionden. 



Gedurende vele jaren was de hitsjagt op herten het aan- 

 zienlijkste en edclste verraaak in westelijk en oostelijk 

 Schotland ; in de laatste jaren is dezelve echter eenigzins in 

 verval geraakt en wordt nog slechls in weinige streken 

 beoefend. Het volgende verhaal is eene beschrijving van 

 de wijze , waarop de Hooglandsche jagt thans nog bedreven 

 wordt ; wij zijn het naauwkcurig berigt verschuldigd aan een' 

 ooggeluige, die voor eenige jaren in de gelegenheid gesteld 

 werd , aan dit cdel jagtvermaak te kunnen deelncmen. 



Het was in den avond van H Augustus 4835 , toen een 



