no 



Met tcgenwoordig menschdom schijnt mij toe hicriu golijk 

 en hct staan voor wild , en dus hct bespieden van hunne 

 prooi. 



Zeker meer dan honderd malen hcb ik mijne staande 

 jaglhonden een stuk wild zien bespringen en het mij onbe- 

 schadigd apporteereu (volgens de meeste liefhebbers dcr jagt 

 heb ik mijne bonden daardoor bedorven) , doch hct resul- 

 taat is echter geweest , dat mijne bonden , als zij zich zeer 

 digt bij het wild bevinden, veel langer en vaster staan dan 

 andere honden , en met zeer weinige uitzonderingen het wild 

 steeds levend , geheel ongeschonden en niet eens gedrukt 

 apporteercn. 



Van de honderd zoo even genoemde malen waren zeker 50 

 malen en de bond en het wild , waarvoor hij stond, gcen drie 

 passen van mij af, en konde ik alles even goed opmer- 

 ken, als men iets kan zien, dat op de tafel voor ons ligt, 

 Wat deden nu alle vier de honden , die ik zoo bczig gezicn 

 heb , natuurlijk de eene op slimmere wijze dan de andere. 



Als in eenige ruigte, b.v. graspollen, greppen, helm op 

 het duin , de ruige slootkanten , zich een baas , konijn , fa- 

 zant , patrijs of eend bevond , en de bond hem door de 

 lucht gewaar werd , zoo trok hij aan , ging langzaam voort 

 en stond er eindelijk voor ; dikwcrf sprong het wild op en 

 keck mijn bond zeer verbaasd, of apporteerde als ik hetzelve 

 schoot ; soms lag het wild zeer vast (iets, dat ieder jagcr wel 

 zal ondervonden hebben) en dan de bond aangetrokken heb- 

 bende, blccf hij eindelijk vlak voor het wild staan. Dan 

 bleef die bond gcdurendc 5, 10 ja 15 minulen staan, zijne 

 oogen onbewegelijk gerigt houdeude op een punt v<mr hem, 

 waar bij volgens den rcuk onderstelde — dat het wild 

 lag. Dikwerf maakte het wild dan na eenige minuten 

 tijds verloop eenigo beweging , het zij uit angst als in- 

 eenkrimpcnde om zich }>cter tc verbcrgen , hctzij om ecu 1 



