109 



te zijn aan sommlge plulosophen iiit den oudeu tjjd , die 

 bijster veel redeneerden over oorzaken , die zij niet begre- 

 pen; die niet onderzochten of de stelling, waarvan zij uit- 

 gingcn , waar en juist was , doch de stelling aangenomen 

 hebbende, slechts redeneerden over de sequelae en onderstel- 

 ling op onderstelling hoopten. 



Het resultaat , dat ik verkregen heb, gedurende eene twin- 

 tigjarige opmerking, bij vier staande jagthonden, ieder van 

 versehillend ras , is , dat het staan van de jagthonden een hun 

 ingeschapen instinltt is , als eene poging of middel , om het wild 

 te grijpen, en dm fin den natuurstaat) voedsel te erlangen. Al- 

 leen heeft de dressuur de neiging om het gevangen wild tot 

 voedsel te gebruiken , in den gedresseerden en goed door- 

 voeden hond, veranderd in de vreugde en voldoening om zij- 

 nen meester een stuk wild te apporteeren , en zoodoende 

 door hem geprezen en gestreeld te worden. Laat eens een 1 

 jongen ongedresseerden jagthond van best ras begaan; laat 

 hem losloopen in een wildrijk veld. In den beginne zal Iiij 

 staan, later zal hij alles door zijne diift opjagen, doch toe- 

 vallig voor een aangeschoten of zieken haas of hoen staande 

 en dat besprongen hebbende, zal hij er eerst mede spelen, 

 en honger krijgende hen opvreten; later zal zijn ver- 

 stand (want ook honden hebben verstand) hem zeggen , dat 

 hij , het wild opjagende , nimmer iets bekomt , en dan zal hij 

 weldra bedaarder en voorzigtiger worden , en trachten het 

 wild, dat hij door den reuk bemerkt, te bespringen. De in 

 het wild loopende honden zouden er erg aan toe zijn , als zij 

 geen ander voedsel konden magtig worden , dan hetgeen zij 

 of door snelleren loop inhalen , of door langdurige vervolging, 

 van vermoeidheid uitgeput, eindelijk meester worden ; maar 

 deze trachten ook gewis hunne prooi te bespringen. 



En welk middel is hun door den alwijzen Schepper daar- 

 toe anders aangeboden geworden , dan hunne fijne lucht , 



