paarden beginnen, zoodra zij de wolvefl spcuren of humie 

 oogen op de Steppen zien blinken , te hinncken , te nie- 

 zen , en stooten fluitende toonen door de neusgaten , welke 

 men tot op groote afstanden liooren kan. Op het eerste teeken 

 van alarm haasten zich oogenblikkelijk alle naburige paarden , 

 zonder onderscheid van sekse , naar het slagveld , en storten 

 regtstreeks op de wolven los. Deze dcinzen bij den eersten 

 woedenden aanval der paarden terug , en retireren zachljes 

 een weinig. De paarden intusschcn gaan voort met leven 

 te maken , en weldra is de geheele Tabocn aan den vleugel , 

 waar de aanval plaats had , vereenigd. Gedurende het loo- 

 pen roepen de merrien hare jongen , terwijl deze , tusschen 

 den digten hoop der jongen draven en op deze wijze vei- 

 ligheid en bescherming zoeken. Wanneer de wolven zeer 

 hongerig en talrijk zijn , dan wijken zij niet geheel 

 en al. Zij zoeken integendeel den troep te naderen , waar 

 zij kunnen , en het gelukt hun alsdan somtijds , een veulen 

 te overmeesteren , hetgeen onbehouden en schreeuwende 

 aan de zijde zijner moeder draaft , die misschien zelve nog 

 niet goed weet , van welke zijde de aanval eigenlijk plaats 

 heeft. Zoodra het veulen weggesleept wordt , stort de be- 

 angstigde moeder zonder aarzelen midden onder de wolven , 

 om haar kind te redden. Maar dit is te vergeefs. Zij 

 zelve wordt aangevallen en door herhaalde beeten in den 

 hals ter nedergeveld. Zoodra zich de geheele Taboen ver- 

 eenigd heeft , worden de veulens op eenen hoop geplaatst , 

 die het centrum van het quarre uitmaakt, hetgeen door de 

 merrien en ruinen gevormd wordt. De hengsten , als 

 aanvoerders , blijven buiten om dit quarre , briezende , 

 met golvende manen en opgeligten staart , galoppe- 

 ren , terwijl het quarre den aanval op de wolven doet. 

 Zoodra de hengsten eenen enkelen wolf in het gras zien 

 rondkruipen , storten zij op hem , vellen hem met de voor- 



TWEEDE JAARGANG. 2 



