C)Cf 



gocden dag, Leentje; weest zoet, kinderljes ; ik kom tegen 

 half twaalf ure ten eten , en ik zal u eenen jongen 

 haas medebrengen. 1 ' 



Tenvijl liij dit zeide , opende hij de deur , van den , het 

 huis omgevenden tuin, en sloeg den weg naar het digtbij 

 liggende woud in , zonder op de luidruchtige vriendschapsbe- 

 tuigingen van zijncn hond te letten , die kwispelstaartende r 

 tegen hem opsprong en, als het ware smeekle, hem mede 

 te nemen. 



i> Uw heer wil u dus niet medenemen , arme Morgan ?** 

 zeide dezelfde vrouwelijke stem, welke vroeger gesproken 

 had. » Het gaat U , zoo als mij. Gij ziet het niet gaarne r 

 dat hij alleen uitgaat , vooral zoo vroeg in den morgen , 

 waar hem op zijne sluipwegen zoo gemakkelijk een ongeluk 

 kan overkomen.... Wees echter maar rustig , mijn brave 

 hond , kruip in uw hok ; want het is heden een weder T 

 dat men niet eens eenen hond zou willen bnitenlaten." 



Deze opmerking was zeer juist ; maar zij kwam in het 

 geheel niet overeen met de wenschen van den hond. Be- 

 lial ve dat klonk ook het gezegde meer als een goede raad 

 dan een bevel , en de hond , in stede van te gehoorzamen 

 en rustig te zijn, werd nog ongeduldiger dan vroeger, juist 

 als een bedroeld kind , hctgeen , wanneer men het zijn me- 

 delijden betoont , nog harder begint te schreijen. De ge- 

 baarden van het arme dier waren zelfs van builengewonen 

 aard. Het toonde zich als woedend , en deed een luid en 

 klagend gehuil hooren , op hetwelk weldra meer dan vijftig 

 stemmen uit den naburige hondenstal antwoordden. 



j> Dit is in der daad , eene vrij onaangename muzijk voor 

 de teedcre ooren der meesteres van het huis ," dacht een 

 oudc herder, die op dit oogenblik aan het hoofd zijner kudde 

 merinos-schapen uit het park* te voorschijn trad. » Ik raad 

 u derhalvo , mejufvrouw Notte " zeide hij tot de vrouw 



