20 



glimlachende ; »ik Legrijp wel, vvaar deze vlckkeu van 

 komen. Ga heen , alvorens miju man naar huis komt ; bet 

 konde u anders slecht bekomen. Gij zijt onverbeterlijk." 



Dit was voor geene doove ooren gezegd. De wilddief, 

 die zijn bleek gelaat en zijne verwarring angstig trachtte 

 te verbergen , haaslte zich naar bet bek , en wilde juist de 

 deur openen , toen bij plotseling en met geweld op den 

 grond werd geworpen. Het was Morgan , de bond van den 

 jager , die , bijgende en van woede scbuimende , den 

 boer aangevallen en zoo stevig bij de keel had gevat, dat 

 bij bem stellig zou gewurgd bebben , bad hem niet zijn dikke 

 balsdoek hiervoor gevrijvvaard. Op bet luide gekerm van 

 den boer kwamen verscheidene lieden aanzetten , maar de 

 bond was noch door de stem zijner meesteres , noch door 

 tie bedreigingen der aanwezigen tot bedarcn te brengen , en 

 bij zou den boer stellig verscbeurd hebben , indien het niet 

 eenen der omstanders gelukt ware , hem den muii met een 

 ijzeren staf open te breken. 



Polette werd , van de aanvallen des bonds bevrijd , in 

 veiligbeid gebragt; maar bij kon naauwelijks een woord 

 uiten. De bond , ofschoon aan zijne keten gelegd , hield 

 echter niet op met razen , tieren en huilen , zoodat de om- 

 standers, vreezende , dat hij zijne keten zou verscbeuren , 

 om den boer , op wien bij het alleen seheen gemunt te 

 bebben , op nieuw aan te vallcn , dezen aanrieden , dade- 

 lijk been te gaan , om den bond niet langer te tergen. 

 Deze werd inderdaad ook , zoodra Polette zich verwijderd 

 bad , bedaarder. 



De vrouw van den jager bad iniusscben eene zweep ge- 

 baald, om den bond te bestraffen. Een blik van haar was 

 echter toereikende , om het arme dier gerust te stellen. 

 Zoodra zij hem naderde , ging de bond op den grond lig- 

 gen , gaf door kwispclstaarten zijne vreugde te kennen , 



