27 



en toen zij digt bij hem kwam , likte liij hare voeten , en 

 liet een klagend stenen hooren. Dit waren echter niet de 

 gewone toonen van den rouvvigen hond , die om vergiffenis 

 zijner begane fouten smeekt. Deze klagende stem scheen, 

 als bet ware , znchten uit te stooten ; de oogen , die kort 

 te voren nog van woede gevonkeld hadden , schenen van 

 smart vochtig te zijn, en het dier keek zijne meesteres met 

 eenen zoo zonderlingen blik , eene zoo sprekende uitdruk- 

 king van wanhoop en tevens van teederheid aan , dat zij 

 zich niet konde onthouden van hem te streelen en liefkoo- 

 zen , in stede van horn te bestraffen , wat in het begin 

 hare bedoeling was. 



De hond kroop nu weder in zijn hok ; toen hij echter 

 bemerkte , dat zijne meesteres zich verwijderen wilde , 

 kwam hij dadelijk weder te voorschijn , en vatte den 

 zoom van haar kleed. Hij scheen haar te smeeken, hem 

 niet te verlaten , en, zijne meesteres weemoedig aanziende, 

 scheen hem niets te ontbreken als de taal , om zijne ge- 

 dachten uit te drukken. Eerst nadat alle pogingen om het 

 dier gerust te stellen , te vergeefs waren , kreeg de jonge 

 vrouw plotseling een voorgevoel , dat er een ongeluk kon 

 gebeurd zijn. De vreeselijke droomen , die zij gehad heeft , 

 en waar zij haren man vermoord en bloedende had gezien , 

 kwamen haar weder voor den geest , . . . zij stiet een 

 kreet van jammer uit , want nu had zij de overtuiging , 

 dat er eene verschrikkelijke gebeurlenis plaats moest gehad 

 hebben. Nu echter vatte zij plotseling moed , en zonder 

 een oogenblik te verliezen , liet zij Morgan los , die da- 

 delijk vooruit sprong , gedurig van de tuindeur op den weg 

 liep , en zijne meesteres scheen uit te noodigen , hem te vol- 

 gen. De laatste twijfel verdween nu bij de ongelukkige vrouw* 



Met tranen in de oogen volgde zij den trouwen hond , 

 en weldra vereenigden zich met haar een twintigtal inwoners 



