50 



de vrouw van den wilddief weenende en snikkende voor 

 de onschuld van haren man pleitte , doorsnuffelde Morgan, 

 zoo als alle honden te doen plegen, op zijne wijze het ge- 

 heele huis. Hij was daarmede nog bezig, toen de geregts- 

 dienaar N., het huis het laatst willendc verlaten , opmerkte, 

 dat de bond met zijne pooten aan de deur van eenen klei- 

 nen kelder krabde , die zich onder den trap bevond. Dit 

 ziende , keerde hij terug , om dit nog niet onderzochte 

 hoekje te bezigtigen. Zoodra het deurlje geopend was, 

 slak de bond er zijnen kop in , en haalde een versch ha- 

 zenvel voor den dag. Antonius Notte had dit vel naauwelijks 

 gezien, of hij verhaalde tot verbazing van alle omstaan- 

 ders , dat dit het vel was van den jongen haas , dien zijn 

 broeder in de weitasch had medegenomen. Hij bevestigde 

 deze uitspraak voornamelijk door de verzekering , dat hij 

 zelf, toen het diertje gevangen werd , een stuk van zijn 

 linker lepel had afgesneden , ten einde het te teekeuen , 

 in geval het mogt ontsnappen. 



Polette werd nog dienzelfden avond , op grond van de 

 bewijskracht der aangehaalde omslandigheid , in eenen kroeg 

 gepakt en onder bewaring gebragt ; de huiszoeking werd 

 herhaald, en men ontdekte weldra een ander , niet minder 

 gewigtig bewijsstuk dan het eerstgenoemde. Er werd een 

 almanak gevonden, uit welken verscheidene bladen ge- 

 scheurd waren , en onder deze ook die bladzijde , welke ge- 

 diend had tot den prop , dien men bij het lijk had opgeraapt. 

 Bij het vertoonen dezer overtuigende bewijsstukken aarzelde 

 de misdadiger niet langer, zijn afschuwelijk moordbedrijf 

 te bekennen. Een punt echter bleef duister bij de zaak. 

 Hij hield nameiijk vol , dat hij slechts , om zich te verdedi- 

 gen , en nadat Notte eerst op hem had vuur gegeven , 

 dezen met zijne schoten ter neder geveld had. Om te be- 

 slissen , in hoe ver deze opgaaf juist of valsch was , was 



