laarzen van vilt , uit een enkel stuk zonder naad , welkc 

 tot over de knie reiken -• de warmste voetbekleeding te- 

 gen de sneeuw en waarin mon tevens zeer gemakkelijk gaat. 



Het was eerst ten negen uur dat de zon opkwam. Even- 

 wel begon men de drijvers aan le stellen , welke het geheele 

 bosch, met uitzondering der schutters-lijn bezetten. In het 

 bosch had , volgens het zeggen van onzen aanvoerder , een 

 troep elanden zijnen stand. — Bij het trekken voor de plaat- 

 sen was mij het lot niet gunstig: ik trok nommer-een. Op 

 het gegeven teeken begon het drijven en duurde met een zoo 

 vreeselijk geluid van schreeuwen, kloppen en trommelen 

 voort , dat ik geene woorden vinden kan om het schrikke- 

 lijk geraas te beschrijven. Maar het was hier ook geene 

 drijfjagt op hazen ; want vermits er met kogels geladen was , 

 konden de drijvers niet tot in de nabijheid der schutters 

 doordringen en het wild moest ons dus door het maken 

 van geraas toegedreven worden. Dan ook daardoor duurde 

 het lang eer het ingesloten wild het besluit nam om naar 

 de zijde der jagers uit te breken , en ik ontveins niet , dat het 

 mij op mijnen post begon te vervelen en ik onverduldig 

 werd , tot dat ik eindelijk een schot hoorde ; het werd van 

 een tweede en derde gevolgd : het vuren was begonnen. 



Ik telde tot twaalf schoten. — Vijf elanden waren op 

 eene weide uitgekomen , hoogstens vijftien passen van een 

 der schutters , welke alleen vier schoten had gedaan ; zijne 

 buren deden de overige. De elanden waren door de lijn 

 been gegaan en si edits twee derzelve waren aangeschoten. 

 Een boer , die belast werd het spoor , op het zweet te 

 vervolgen , bragt er des avonds , juist loen wij wilden af- 

 reizen , een van mede , welke liij lang vervolgd en eindelijk 

 doodgeschoten had. 



De voormiddag-jagt was afgeloopen. Wij keerden naar 

 L'powski terug , waar ons ten onlbijt de nationale socp van 



