40 



oorzaakt , maakte de elanden onrustig en wij zagen er een 

 troep van veertien stuks hetzelve verlaten , eer wij het omzet 

 hadden. Intusschen was de aanwijzing van Dmitri geheel 

 juist geweest, doch ons bleef nu het treurig vooruitzigt 

 over , van zonder wild naar huis te keeren. — Wij gaven 

 evenwel den moed niet verloren en bezetten het bosch 

 zoo spoedig doenlijk. Nu viel mij het laaste nommer ten 

 deel, zoodat ik aan den linkervleugel post vatte en onze 

 vriendelijke gastheer de Heer R. T. was mijn nevenman. 

 Het teeken werd gegeven en onze drijvers deden bun 

 best ; inzonderheid lieten de vrouwen hunne stemmen 

 hooren. Doch de eene minuut verliep na de andere en 

 niets kwam uit het bosch te voorschijn. Het wachten werd 

 mij zuur en met een treurig gevoel zag ik de zon aan 

 de kirn dalcn. Daar ontstond op eenmaal bij den Heer 

 R. T. het denkbeeld om , zijn vermaak aan het onze op- 

 offerende , zich in de lijn der drijvers te begeven en deze 

 zelf aan te voeren en tevens de herdershonden , welke 

 wij aan lijnen medevoerden , in het drijven los te laten. 

 Spoedig viel aan den regter vleugel een schot , 'twelk door 

 vele anderen gevolgd werd. — Eensklaps zie ik een eland 

 op 60 passen afstand naderen. Hij was buitengewoon groot 

 en liep in gestrekten draf met de snelheid van een En- 

 gelsch paard. — Ik schoot en hij brak van voren te zamen , 

 viel op de knieen in de sneeuw en bleef liggen. Op het- 

 zelfde oogenblik kwam nog een tweede eland in dezelfde 

 rigting, doch iets verder, voorbij en ook dezen velde 

 mijn kogel op de plaals ter neder : de eerste was een 

 weinig hoog , de tweede iets te kort , op het schouderblad 

 getroflen. Toen ik deze twee reusachlige dieren beide voor 

 mij in de sneeuw zag liggen , klopte mij het hart hoor- 

 baar en ik werd door een onuitsprekelijk gevoel overmees- 

 terd : ieder ware jagcr zal mij begrijpcu. — Het was 



