59 



vinnen , ver van de menschelijke woningen. Deze in de 

 Steppen geborene jonge honden zijn in den zomer volslagen 

 wild , schuwen de menschen en laten zich niet vangen. In 

 den winter echter, wanneer alles door de jagtsneeuw tarn 

 wordt en zelfs de wilde dieren door den honger en de 

 koude mak zijn ; wanneer de wolven in de dorpen ko- 

 men , — even als in het voorjaar met zijnen overvloed , 

 zelfs de tamme dieren wild worden en de honden naar de 

 wolven gaan, — in den kouden winter der Steppen , zeg ik , 

 herinneren zich de wilde honden eerst weder hunne oude 

 meesters en keeren tot hunne voormalige woningen terug. 

 In den zomer maken zij jagt op de muizen , ratten en Soes- 

 liks , ledigen de eijeren uit de vogelnesten en leeren zelfs 

 jonge vogels in den loop grijpen. Maar des winters komen 

 zij in de dorpen , en daarop verder in de steden , waar 

 men dan overal schuwe , uitgehongerde , aan niemand toebe- 

 hoorende honden met hangenden staart ziet rondzwerven- 

 Zij vullen dan voomamelijk die plaatsen buiten de steden , 

 waarop de inwoners de uitwerpsels en vuilnis bijeenwerpen , 

 en zij doorloopen de regenkloven , waarin men het gestor- 

 vene vee nederwerpt. Hier ziet men ze dikwijls met nog 

 grooleren ijver dan de wormen , aan de bevrorene spieren 

 van een kreng , bij dozijnen met knagen bezig. De policie 

 over de honden is natuurlijk , even als vele andere zaken 

 in de Steppen , nog in hare kindschheid. Er gaan , wel is 

 waar, in eenige steden , zoo als in Odessa , beamblen rond , 

 die steeds een bloedbad aanrigten onder de honden , die 

 geene meesters hebben. Dat helpt echter weinig, daar 

 men de bron van het kwaad in de dorpen en in de Steppen 

 niet kan aantasten. In een zeker opzigt oefenen echter de 

 honden zelven eene soort van weldadige gezondheidspolicie 

 uit , even als in Turkije. Want even als daar , verslinden 

 zij alle doode en rottende dierlijke zelfstandigheden , die op 



