86 



met hct spitse gewei, in de borst van den ridder. Iresb 

 steigerde en nam de vlugt. Krampachtig omklemde de han- 

 den des ridders het gewei van het hert , doch te vergeeis. 

 Spoedig ontving hij eenen doodelijken stoot, en met dezen 

 scheen de woede van het hert verdwenen. Nog eenmaal 

 zag het zijn slagtoffer met heldere groote oogen aan , sprong 

 in den vijver en verdween. Hoe verzwakt ook door den 

 bloedstroom , die uit zijne borst vloeide , rigtte de ridder zich 

 toch eenigzins op , om naar den vijver te zien ; want in de 

 oogen van het hert lag iets, dat hem aan den geheimzinni- 

 gen nacht herinnerde. Terwijl hij bijna bewusteloos voor 

 zich been staarde, scheidde zich het water der bron en uit 

 haar midden kwam eene vrouwelijke gedaante te voorschijn, 

 die over den vijver naar den ridder zweefde , tot zij voor 

 hem stond. Zij droeg een wit gewaad en een krans van 

 verwelkte rozen omgaf hare lokken. Op haar voorhoofd lag 

 een versche bloeddroppel. De ridder zeeg neder. Hij hcr- 

 kende liaren blik en hare stem : 



»Ja , ik hield getrouw inija woord , 



Ik verschijn -weer aan dit oord ; 

 Zie de roos is reeds verkwijnd, 



En uw levenslicht verdwijnt. 

 Wijd aan 't noodlot nwe klagt , 



Dat u in mljn' woning bragt, 

 Niets kan u gena verwerven , 



Gij moet op de heide sterven !" 



Bij de laatste toonen borrelde het water hoog op. De 

 dame zweefde over den vijver en verdween in de bron. 

 Doch de ridder zag daarvan niets ; met de laatste woorden 

 van het gezang , had hij het leven uitgeademd. 



Nog vele jaren daarna verhaalde men op het slot Kochbr- 

 steln , van den ridder , de dame en het hert. 



