85 



vcrandcrd. Zoo waren drie maanden verloopen. Reeds be 

 gon liij haar met onvcrschilligheid te beschouwen en de her- 

 innering aan de gebeurtenissen van dien geheimvollen nacht 

 begon meer en meer op den achlergrond te treden. Hij ver- 

 haalde de geschiedenis der roos aan zijne vertrouwelingen 

 en ook aan zijne eenige dochter , wier geboorte het leven 

 aan hare moedcr kostte. Het meisje telde negen jaren , en 

 binnen weinige dagen zoude zij haren geboortedag vieren. 

 Zij had hem zoo dikwerf om de roos gebeden , dat hij be- 

 loofde , ze op dien dag aan haar te zullen schenken. Het 

 kind was hierover buitengemeen verheugd; want de altijd 

 blocijende roos was menigmaal het onderwerp der gesprek- 

 ken van de slotbewoners. Eindelijk was de lang gewenschtc 

 dag daar, en — de roos verwelkte. De ridder, hoewel een 

 moedig man van twee en dertig jaren , gevoelde eenen he- 

 vigen schrik en verbleekte. Zonder een woord te spreken , 

 besteeg hij Irene en rende het woud in. Waarom hij zulks 

 deed en werwaarts hij been wilde , was hem zelven niet dui- 

 delijk. Toen hij een half uur het bosch doorkruist had , 

 ontwaarde hij een hert , het schoonsle , dat hij immer zag. 

 Het aasde in het woud en verhicf van tijd tot tijd het 

 prachtige gewei , en zoodra het den ridder ontdekte , werd 

 bet vlugtig. Enkel om het angstig gevoel , dat hem bemees- 

 terd bad , te vcrzetten en zich te verstrooijen , joeg hij , zon- 

 der eenen bond bij zich te hebben , het hert in vollcn ren 

 na. Irene deed haren pligt en bet ging over struiken en 

 rotsklompen , over berg en dal. Eindelijk bleef het ver- 

 moeide ros op eene kleine heidevlakte bij eenen belderen 

 vijver staan, in welks midden eene bron hoog opborrel- 

 de. Ook bet hert bleef staan en zag zijnen vervolger 

 strak in de oogen. Nu spoorde de ridder Irene en trok den 

 bertsvanger, doch tegelijkeriijd slortte het paard over eenen 

 steen. In hetzelflle oogenblik sprong het hert toe en woelde , 



