84 



werd afgeleid, Na een paar accoorden , jflarde zich daarrnede 

 de zoctste en bevalligsle stem, welke liij ooit lioorde. De 

 woorden van het lied betroffen te zeer hemzelven , om aan 

 zijne ooren te kunnen ontgaan : 



»Wee! die den vermeetlen voet 



In mijn stil verblijf durft zetten! 

 Wee hem , dat aan d'euvlen moed 



Niets den ingang kon beletten ! 

 Wee den stouten onverlaat , 



Die mij hiikte in 't gelaat ! 

 Niets kan u gena verwerven, 



Gij moot op de heide sterven!" 



Het gezang en de harp verstomden gelijklijdig , en de 

 ridder werd door ongewone vrces bevangen. Hij gevoelde 

 eene koortsachtige rilling. — Eindelijk werd hij van ver- 

 raoeidheid overwonnen en de natuur eischte hare regten. 

 Hij sliep op den leuningstoel in. — Toen hij ontwaakte , 

 scheen de morgenzon reeds door het venster. Met verba- 

 zing zag hij de deur , waardoor de dame verdwenen was , 

 geopend. Hij slond op , ging been en wedcr , hoestte een 

 paar malen om zich te doen opmerken. Niets bewoog zich , 

 en met zijne nieuwsgierigheid wies zijn moed ; zoodat hij 

 het waagde naar binnen te zien. Het kleine vertrek was 

 ledig. — »Welaan" dacht de ridder izij sprak toch van 

 een spoedig wederzien ! Wat zal ik dan langer blijven? 1 ' — 

 Hij ging den hoofdingang uit, en, zie! daar vond hij zijne 

 achtergelatene Irene vastgebonden , en , naar alien schijn , 

 uitmuntend verzorgd. »Dame of tooveres!" riep hij uit »ik 

 ben u grooten dank schuldig , en nu , Irene voorwaarts!" 

 Hij sprong in den zadel en spoedig vond hij een pad , het- 

 welk hem naar zijn kasteel voerde. 



Zijne eerste zorg was , de roos in helder water te zetten. 

 Dagelijks beschouwde hij haar en hare schoonheid bleef on- 



