83 



warme stal en eene goede maat haver zouden u beter be- 

 vallen , dan met een ledigen buik, daar buiten in de koude 

 le staan." Aan den haard flikkerde een knappend vuur en 

 aan den zolder hing eene helder brandende lamp. 



Toen de ridder verzadigd was , herleefde zijne nieuwsgie- 

 righeid. Hij waagde het twee- of driemaal , zijne schoone 

 gastvrouw in de zwarte oogen te zien ; doch hoe schoon zij 

 ook waren , deed hun glans hem telkens den blik neder- 

 slaan. Er lag iets verschrikkelijks in die schoone oogen , 

 dat hem onverklaarbaar was. Hij vulde den beker en ledig- 

 de hem beleefdelijk op hare gezondheid. Zij bedankte hem 

 met eenen hoofdknik en reikle hem eenen kleinen , gouden, 

 rijk versierden beker toe , welken hij vulde en dien zij , hem 

 bescheid doende , even met de lippen aanroerde ; daarna 

 rees zij op. » Dit vertrek ," zeide zij » moet u tot nacht- 

 verblijf verstrekken. Ik kan u geen ander aanwijzen. 

 slaap wel !" — De ridder wilde spreken ; zij viel hem in 

 de rede: »Ik weet, wat gij zeggen wilt. Wij zullen elkan- 

 der wederzien ! Neem deze bloem." Zij nam eene der rozen 

 die , schoon het herfst was , hare haren versierden. 

 » Neem aan ," vervolgde zij , » en den dag , waarop zij ver- 

 welkt , ziet gij mij weder !" In den wand opende zich eene 

 deur , die de ridder niet bemerkt had, en voor hij kon anl- 

 woorden was de dame verdvvenen , en de deur sloot zich 

 achter haar. 



De ridder voelde nog geene neiging tot slapen. Hij wan- 

 delde , de gebeurtenissen van den avond overdenkende , het 

 vertrek op en neder. De stilte van den nacht begunstigde 

 deze overpeinzingen en door de dikte van het vloertapijt, 

 kon hij zelfs zijne eigene voetstappen niet hooren. — Hij 

 trachtte zijne gedachten af te leiden en begon het fraaije , 

 ofschoon zeer oude huisraad in oogenschouw te nemen, toen 

 eensklaps zijne opmerkzaamheid door de toonen eener harp 



6* 



