80 



van in een bekend woud zoo geheel te zijn verdwaald , 

 reed hij rond zonder ergens eenen uitweg te vinden. Op 

 eer.s meende hij door de boomen in de verte een licht te 

 zien , hetwelk echter even spoedig weder verdwenen was. 

 > Wacht , daar is het weder" en tevens liet hij den hoorn 

 schallen ; doch te vergeefs , niemand antwoordde , en het 

 licht bleef op zijne plaats. Hij diende een besluit te ne- 

 men : den nacht toch kon hij , hongerig en koud als hij 

 was , niet in het bosch doorbrengen ; zoude hij Irene hier 

 vastbinden en zich , door de slruiken been , een" weg naar 

 het licht banen? — Na eenig beraad nam hij zijn besluit, 

 bevcstigde den teugel aan eenen tak en drong door het 

 digte bosch heen in de rigting van het licht. Dit gelukte 

 niet zonder veel inspanning en moeile ; want hier zonk hij 

 in den moerassigen bodem en daar verwarde hij zich in 

 doornstruiken. Het was hem bijna onmogelijk voort te komen 

 en het scheen , dat alles , in dezen duisteren nacht , tegen 

 hem zamenspande. Het koude zvveet parelde op zijn voor- 

 hoofd. Na lang pogen bereikle hij eene plaats , waar het 

 bosch minder digt werd en eensklaps zag hij eene kleine hei- 

 devlakte voor hem. Nog weinige schreden , en daar zag 

 hij op een' kleinen afstand het huis , waaruit het licht 

 slraalde. Na eenige inspanning had hij de vlakle bereikt; 

 spoedig bevond hij zich aan het oude , kleine , steenen 

 gebouw , waarvan de vensters te hoog geplaalst waren , om 

 er te kunnen inzien. Hij klopte zachtjes aan , doch alles 

 bleef stil. Nu begon hij sterker op de deur te slaan, Hij 

 luisterde weder , doch er volgde geen antwoord. » Het is 

 vreemd" zeide hij in zich zelven, »bewoond zal het toch 

 wel zijn , want hoe zoude er anders licht branden ! Ik heb 

 immers hard genoeg geklopt om zelfs een mormeldier te doen 

 ontwaken. — Wij willen iets anders beproeven." Dit zeg_ 

 gende nam hij den jagthoorn te baat en de klanken weer- 



